Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2021/11346 · K. 2023/6954

8. Ceza Dairesi         2021/11346 E.  ,  2023/6954 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/243 E., 2016/215 K. SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Hekimhan Cumhuriyet Başsavcılığının 07.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır. 2.Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 3000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; suç işleme kastının olmadığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay, katılan ve sanığın Hekimhan İlçesi ... Köyü ... mevkiinde birbirlerine bitişik vaziyette arazilerinin olduğu, sanığın kendisine ait 183 nolu parselin sınırına kayısı ağaçları diktiği, dikmiş olduğu kayısı ağaçlarının dallarının katılana ait 182 nolu parsele geçerek tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. IV. GEREKÇE A.Tebliğname yönünden: Sanığa, 01.06.2016 tarihli duruşmada gelecek celseye kadar müştekinin arazisine taşan dalları kaldırması için süre verilmiş ancak Hekimhan İlçe Jandarma Komutanlığından tutulan tutanağa göre; sınırdaki ağaçlardan sadece bir tanesinin dalının kesildiği sınırdaki diğer ağaçların dallarının kesilmediğine dair tutanak tanzim edildiği anlaşılmakla; ağaç dallarının mevcut fotoğraflara göre taşınmazın kullanımını engellemediğinden bahisle unsurları oluşmayan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraat kararı verilmesi yönündeki tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir. B. Sanığın temyizi yönünden: 1.Mahkememizce yapılan keşif sonrasında düzenlenen bilirkişi raporları doğrultusunda sınırda bulunan ve katılanın tarlasına geçen kayısı ağacının dallarını kesmesi için süre verilmesine rağmen sınır ihlali yapan dallardan göstermelik olarak sadece birisinin kesildiği, diğerlerini kaldırılmadığı görülmüştür. 2.Bilirkişi raporuna göre; sanığın ağaç dikim aralığının minimum 6\*6 m olması, sınırdan en 3 m taç oluşumu, bakım ve toprak işleme için pay bırakılması gerektiği halde bu hususlara uyulmadığının tespit edilmesi ile tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın, suçu işlediği sabit olduğundan sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2016 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.10.2023 tarihinde karar verildi.