Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2021/16927 · K. 2024/1039

8. Ceza Dairesi         2021/16927 E.  ,  2024/1039 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/988 E., 2020/1170 K. SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz talebinin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Sanık hakkında Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.02.2016 tarihli iddianamesi ile temyizin kapsamına göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 29.11.2019 tarihli kararı ile, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine karar verilmiştir. 3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin, 16.10.2020 tarihli ilamı ile, katılan Bakanlık vekilinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna yönelik sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine dair istinaf istemi yerinde görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi; mağdurenin 1 saat süreyle sanıktan kurtulmaya çalıştığını, sanığın annesine bakmak için dışarı çıkması üzerine mağdurenin balkona çıkıp polislerden yardım istediğini, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna yöneliktir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Dava konusu olay, sanığın 15.12.2015 tarihinde eşi olan mağdureyi tehdit etmesi sebebiyle mağdurenin, sanığın annesi olan Hatun'u telefonla arayarak, sanığın ruhsal sağlığının kötüleştiğinden söz ederek yanına çağırdığı, sanığın annesinin, gelini olan mağdurenin yaşadığı eve geldiği, 16.12.2015 gecesi uyudukları sırada, sanığın gece vakti kalkarak mağdureyi uyandırdığı ve eşine hitaben zina yaptığı için dilini keseceğini söylediği, elindeki bıçağı eşi mağdure İpek'in boğazına ve koluna vurarak darp ettiği, sonrasında mağdurenin, sanığı sakinleştirmek amacıyla annesinin evden dışarı çıktığını gidip bakması gerektiğini söyleyerek, sanığın evden çıkmasını sağlayıp balkona çıktığı ve tesadüfen evin önünden geçen polisleri görüp yardım istediği bu suretle sanığın atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. 2. Mağdure hakkında, 19.01.2018 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulundan alınan rapora göre, yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek düzeyde olduğu; Adli Tıp Kurumunun 21.08.2019 tarihli raporuna göre ise, yüzünde sabit iz niteliğinde yaralanmasının bulunmadığı tespit edilmiştir. 3. Sanık hakkında 23.11.2016 tarihli Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan rapora ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan alınan rapora göre, sanığın suç tarihinde işlediği suçlara ilişkin olarak cezai sorumluluğunun tam olduğu belirtilmiştir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine yeterli ölçüde delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesinin, sanık hakkında kişiyi hürriyetiden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir. IV.GEREKÇE 1. Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, mağdurenin aşamalardaki anlatımları, sanık savunması, adli raporlar ve tüm dosya kapsamına göre, mağdure İpek'in , sanık tarafından hürriyetinin kısıtlandığına dair mahkûmiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.10.2020 tarihli kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi ile 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde karar verildi.