Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2021/22631 · K. 2024/758

4. Ceza Dairesi         2021/22631 E.  ,  2024/758 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/229 E., 2016/93 K. HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı belirlenerek yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Ordu 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık ... hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü 62 nci, 53 üncü ve 52 nci maddeleri uyarınca 3 kez ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis ve 600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanıklar ... ve ... hakkında fuhuş suçundan 227 nci maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları, 62 nci, 53 üncü, 52 nci ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında fuhuş suçundan 227 nci maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları, 62 nci, 53 üncü ve 52 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteklerinin; sanık ...’in taksicilik yaptığına ve suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, mağdurların telefon görüşmelerini kabul etmediğine, polis ifadelerinin yasak yöntemlerle elde edildiğine, sanık ...’ın çalışmadığına yönelik tutanağın doğru olmadığına, kararın dayanaksız olduğuna ve resen gözetilecek nedenlerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 2. Sanık ...'ın temyiz isteğinin; fuhuş parasıyla geçindiğine dair kabulün gerçeği yansıtmadığına, varsayıma dayalı olarak hüküm kurulduğuna ve resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 3. Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteklerinin; dosyada yeterli delil bulunmadığına, sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve rapor aldırılması gerektiğine, sanıklar hakkında herhangi bir delil bulunmadığına, yalnızca evli olmaları nedeniyle haklarında iddianame düzenlendiğine, kararın gerekçesiz olduğuna, şüpheden sanıkların yararlanması gerektiğine, sanıklar hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ve resen gözetilecek nedenlerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 4. Sanık ...'nın temyiz isteğinin; herhangi bir gerekçe içermeyen süre tutum dilekçesiyle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 5. Sanık ...'nın temyiz isteğinin; herhangi bir gerekçe içermeyen süre tutum dilekçesiyle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 6. Sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz isteklerinin; kararın gerekçesiz olduğuna, şüpheden uzak delil bulunmadığına, resen gözetilecek nedenlerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. 7. Sanık ...'ın temyiz isteğinin; üzerine atılı suçu işlemediğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir. III. OLAY VE OLGULAR Taksicilik yapan sanık ...’in, mağdurlardan..... ve ......’ye müşteri temin ettiği, aracılık yaptığı ve para karşılığı fuhuş yapmalarının yolunu kolaylaştırdığı, herhangi bir işte çalışmayan diğer sanıkların ise mağdurların eşleri oldukları ve fuhuş yapan mağdurların kazancından yararlanarak geçimlerini sağladıkları iddia ve kabul olunmuştur. IV. GEREKÇE A. Sanık ... Hakkında Verilen Hükümlerin Temyizinde Sanığa yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu, Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, Sanık müdafiinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir. B. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... Hakkında Verilen Hükümlerin Temyizinde 1. Sanık ...'nın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 10.06.2020 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır. 2. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 230 uncu maddesi ve 1412 sayılı Kanun'un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca mahkeme kararlarının, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, sanıkların suç oluşturduğu sabit görülen fiillerinin ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerekmesi ve sanıkların üzerilerine atılı suçlamayı kabul etmemeleri, tanık ve mağdur beyanları ile iletişimin tespiti kararlarıyla elde edilen görüşme kayıtlarında sanıkların mağdurlara fuhuş yaptırdığına yönelik herhangi bir ifade bulunmaması karşısında, sanıkların fuhşa sürüklenen kişilerin kazancından yararlanarak kısmen geçimlerini sağladıklarına yönelik eylemlerini ne şekilde gerçekleştirdikleri kanıtlara dayalı olarak açıklanmadan yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR A. Sanık ... Yönünden Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA, B. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... Yönünden Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanıklar ... ve ..., sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafileri, sanıklar ... ve ... ile müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2024 tarihinde karar verildi. K A R Ş I O Y 3 ayrı kişiye herhangi bir zorlama olmaksızın kendi rızalarına istinaden fuhuş yapmalarına aracılık etmek suretiyle para karşılığı değişik kişilerle cinsel ilişkide bulunmalarını sağlayan sanık ... hakkında fuhşa sürükleme suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın; fuhşa sürüklenen kişi adedince suçun oluşup oluşamayacağı hususunda aramızda uyuşmazlık doğmuştur. Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 2021/17299 Esas sayılı kararındaki muhalefet şerhinde uygulamada ve öğretideki görüşler ışığında ayrıntılı bir şekilde açıkladığımız görüşümüzü tekrar etmekle birlikte uyuşmazlığa konu somut olayımızdaki görüşümüzü aşağıdaki şekilde özetlemek mümkündür. Türk Ceza Yasası’nın 227 nci maddesinde “Fuhuş” başlığıyla tanımlanan suç, Yasa’nın “Topluma Karşı Suçlar” kısmında, “Genel Ahlaka Karşı Suçlar” bölümünde tanımlanmıştır. Yasa koyucu, “fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile toplumsal değerleri ön planda korumayı amaçlamış ve suçu bireysel değerlerin korunduğu “Kişilere Karşı İşlenen Suçlar” arasında değil, topluma karşı suçlar arasında düzenlemiştir. Fuhuş suçu ile toplumun genel ahlak anlayışının korunduğu söylenebilir. Başka bir ifadeyle “fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile korunan hukuki değerin, kanunun sistematiğinden hareketle, toplumun ar ve haya duyguları ile birlikte genel ahlak anlayışı olduğu söylenebilir. “Fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile bir taraftan toplumun ar ve haya duyguları ile birlikte genel ahlak anlayışını korumak isteyen kanunun koyucunun, bu amaç doğrultusunda TCK’nın 227/2 nci maddesi ile anılan maddedeki seçimlik hareketleri müeyyide altına alırken, diğer taraftan kişilerin cinsel özgürlüğüne müdahale etmeyerek kazanç karşılığı da olsa cinsel temasta bulunan şahısların eylemlerini suç olarak düzenlemeyerek bireysel özgürlüklere ne kadar önem verdiğini açıkça göstermiştir. Fuhşa sürükleme ile müeyyide altına alınan fiil, başkalarının vücudunun genel ahlak kurallarına aykırı bir şekilde kazanç konusu yapılmasıdır. Kişi kendi vücudunu kazanç konusu yaparken TCK’nın 26/2 nci maddesi uyarınca müdahale etmeyen kanunun koyucunun, çokta meşru zeminde bulunmayan bu kişiyi mağdur konumuna getirmek istediği de asla söylenemez. Zira kişilere karşı suçlar arasında düzenlenen cinsel saldırı suçu ilgilinin rızasına istinaden tipiklik unsuru gerçekleşmediği için müeyyide altına alınmazken, genel ahlaka karşı işlenen suçlar arasında yer alan fuhşa sürüklemek suçundan dolayı kendi rızasıyla fuhşa sürüklenenin mağdur konumuna getirilmesi , kanun koyucunun maddi unsur olarak kabul etmediği bir hususun, suçun unsurlarına dahil edilmesi anlamına gelir! ki, bunun çağdaş ceza hukukunun evrensel ilkelerine aykırı olacağı açıktır. Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 2021/17299 Esas sayılı kararındaki ayrıntılı muhalefet şerhinde ortaya koyduğumuz çelişkili sonuçların önlenebilmesi için hukuk normlarının yorumlanması sırasında pozitif temeli bulunmayan ancak eşyanın tabiatından kaynaklanan yorum ilkelerine uyulması gerekmektedir. Prof. Dr. .....in deyimiyle; hukuk ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün "bilim" olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır. Gerek Ceza Genel Kurulunca, gerekse özel dairelerce, fuhşa sürüklenme suçunun mağdurunun fuhşa sürüklenen kişiler olduğu ve buna bağlı olarak mağdur adedince suçun oluşacağı kabul edilerek yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlar değişmediği takdirde bundan sonraki uygulamalarda da orantısız ve çok ağır cezalar kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Kararların aynı doğrultuda olması durumunda istikrardan söz edilebilirse de; kanaatimizce yanlışta istikrarın, yanlışın kronikleşmesinden başka bir işe yaramayacağı dikkate alınarak, uzun yıllara yayılan içtihatlardan bir an önce dönülerek, hakkaniyet ve adalete aykırı sonuçların önlenmesinin "hukuk devleti" ilkesine daha iyi hizmet edeceği kuşkusuzdur. Somut olayımızda, kendi istekleri ile fuhşa sürüklenen kişilerin, özgür iradelerinin etkilendiğine dair hiçbir delil elde olunamadığı gibi bu hususta herhangi bir iddianın dahi ileri sürülmemiş olması, “fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile toplumsal değerleri ön planda korumayı amaçlayan kanun koyucunun; suçu bireysel değerlerin korunduğu “Kişilere Karşı İşlenen Suçlar” arasında değil, topluma karşı suçlar arasında düzenlemiş olması, Türk Ceza Yasası’nda suçların yer aldığı kısım ve bölüm ile korunan hukuki menfaatin mağdurun tespitinde çok önemli rol oynadığının gerek öğretide gerekse uygulamada duraksamaya yer vermeyecek şekilde benimsenmiş olması, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (2008/52 K); suç tarihinde 15 yaşını tamamlamış ayırt etme gücüne sahip (sezgin küçük) mağdure .....’i rızasıyla cinsel amaçlı olarak hürriyetini kısıtlamaktan ibaret eylemin 5237 sayılı TCY’nın 109/1-3/f-5 nci maddesi kapsamında olup, mağdurenin aynı Yasanın 26/2 nci maddesi kapsamındaki rızası fiili suç olmaktan çıkararak hukuka uygun hale getirdiği yönündeki içtihadının zaman içerisinde özel daireler tarafından da kabul edilerek yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması karşısında; kendi özgür iradeleriyle fuhuş yapan yetişkin kişilere aracılık etmek etmek suretiyle işlenen fuhşa sürükleme suçunun mağdurunun toplumu oluşturan herkes olduğu kabul edilerek iki ayrı kişiye yönelik fuhşa sürükleme suçunu işleyen sanık hakkında TCK’nın 227/2 nci maddesi ile uygulama yapılması gerekirken, fuhşa sürüklenen kişi adedince suçun oluştuğuna karar verilerek TCK’nın 1 inci maddesinde açıklanan ceza kanununun amacına aykırı davranıldığı gibi içtihat yoluyla suçun kurucu unsurlarından olan mağdur kavramına ayrı bir anlam yüklenerek kanun koyucunun gerçek iradesine aykırı bir şekilde orantısız cezaların ortaya çıkmasına sebebiyet verilmesi suretiyle TCK’nın 2 ve 3 üncü maddelerine de aykırı davranıldığı düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.