Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2021/33177 · K. 2024/14898

4. Ceza Dairesi         2021/33177 E.  ,  2024/14898 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SUÇ: Hakaret HÜKÜM: Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılıp, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle, kararın gerekçesiz olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, ifadelerin iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığına, eksik araştırma yapılıp delillerin yöntemince tartışılmadığına, aynı dilekçeye istinaden hakkında birden fazla ceza verilip, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmadığına ve adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; 1. 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur. İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır. Maddi uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir. Somut olayda; sanığın, Aile Mahkemesi'ne davacı taraf sıfatıyla sunduğu dilekçesinde nafakanın kaldırılması veya değiştirilmesi talebinin yanı sıra davalı vekilleri olan Avukat .... ve .... hakkında suç duyurusunda bulunmaya yönelik isteminin bulunması, anılan avukatların, daha önce boşanma ve mal paylaşımı davalarında kendisinin vekili olan katılan ile işbirliği içerisinde olup kendisine kumpas kurduklarına dair iddialarını açıklama kapsamında dilekçesinde yer verdiği davaya konu ifadelerin, söylendiği bağlam çerçevesinde ve bir bütün halinde değerlendirilmesi sonucunda, 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı düşünülmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkûmiyet kararı verilmesi, 2. Kabule göre de; Sanık hakkında davaya konu dilekçe içeriğine dayanılarak Avukat .... ile ....'ya karşı da hakaret suçunu işlediğinden bahisle Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/2 Esas ve 2018/564 esas sayılı dosyaları kapsamında yargılama yapıldığı anlaşılmakla, ilgili dava dosyalarının akıbetleri araştırılarak, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, mümkün olmaması halinde ise, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/04/1999 tarih ve 1999/61-74 sayılı kararında açıklandığı üzere, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla kişiye yönelik gerçekleştirilen eylemlere ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin de tatbik edilmesi suretiyle tek hüküm kurulup, önceki hüküm veya hükümler ile tayin edilen ceza veya cezaların mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.