Yargıtay 5. Ceza Dairesi · E. 2021/3482 · K. 2023/7218

5. Ceza Dairesi         2021/3482 E.  ,  2023/7218 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/368 Esas, 2020/437 Karar SUÇ : Rüşvet alma HÜKÜM : Eylemin yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkumiyet Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/368 Esas, 2020/437 sayılı Kararının, suçtan zarar gören vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.07.2015 tarihli yazısı üzerine davadan haberdar edilen ve katılma talebinde bulunmayan Hazinenin katılan sıfatını kazanmadığı ve gerekmediği halde gerekçeli kararın tebliğ edilmesinin hükmü temyiz hakkı vermeyeceği anlaşıldığından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği Hazinenin sanık hakkında verilen hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir nitelikte olduğu, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.10.2011 tarihli ve 2011/111488 Soruşturma, 2011/38283 Esas, 2011/14499 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 255 inci maddesi ve 168 inci maddesi uyarınca cezalandırılması, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluğu uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2011/1121 Esas, 2013/456 sayılı Kararı ile sanığa isnat edilen eylemlerin 5237 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen rüşvet alma suçunu oluşturabileceği, bu hususta delilleri takdir ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle aynı Kanun'un 252 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca yargılama yapılması için görevsizlik kararı verilmiştir. 3. Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2013 tarihli ve 2013/202 Esas, 2013/287 sayılı Kararı ile sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluğuna hükmedilmiştir. 4. Sanık müdafii ile suçtan zarar gören ... vekilinin temyizi üzerine hükmün Dairemizin 28.09.2020 tarihli, 2020/2545 Esas ve 2020/12408 sayılı Kararı ile 3628 sayılı Kanun'un 17 ve 18 inci maddelerine göre İçişleri Bakanlığının rüşvet alma suçunun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234 üncü maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği halde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmuş olması nedeniyle sair yönleri incelenmeksizin bozulmuştur. 5. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/368 Esas, 2020/437 sayılı Kararı ile sanık hakkında yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 255 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları gereği hak yoksunluğuna hükmolunmuştur.