Yargıtay 9. Ceza Dairesi · E. 2021/4687 · K. 2023/940

9. Ceza Dairesi         2021/4687 E.  ,  2023/940 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2014 tarihli, 2013/167 Esas ve 2014/372 Karar sayılı kararı ile sanığın atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği sabit olmadığı gerekçesi ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 31.01.2018 tarihli ve 14-2015/117335 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği; kovuşturma aşamasında dinlenen tanıkların olay anına ilişkin görgüye dayalı anlatımları bulunmaması ve sanığın tevilli ikrar içerikli savunmada bulunmasına karşın delil değerlendirmesinde hataya düşülerek beraat hükmü kurulduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Olay tarihinde sanığın, öncesinde arkadaşlık teklifini reddeden katılan mağdure ile görüşmek üzere okulunun bulunduğu mevkiye giderek adı geçen ile konuşmaya çalışıp kollarından tutup sarılmaya çalışmak suretiyle cinsel istismar suçunu işlediğinin sabit olmadığı kabul olunarak beraatine dair hüküm kurulmuştur. IV. GEREKÇE 1. Mahkemenin gerekçesi; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Sanık hakkında düzenlenen iddianamede tarif olunan ve katılanın aşamalardaki ifadelerinde beyan olunan eylemin kollardan tutarak sarılmaya çalışma şeklinde kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi karşısında 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçuna temas edip, anılan kanun değişikliği öncesi ve sonrası için eyleme uygun suç için öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nazara alındığında görevli mahkemenin belirlenmesinde değişiklik olmayacağı anlaşılmakla, açıklanan nedenle bozma görüşlü tebliğnameye iştirak edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2014 tarihli, 2013/167 Esas ve 2014/372 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2023 tarihinde karar verildi.