Yargıtay 9. Ceza Dairesi · E. 2021/5660 · K. 2023/5006
9. Ceza Dairesi 2021/5660 E. , 2023/5006 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/226 E., 2015/82 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış olup İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2013 tarihli ve 2012/980 Esas, 2013/266 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağılığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılma ihtimaline nazaran Görevsizlik kararı verilmiştir. 2. İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.03.2015 tarihli ve 2013/226 Esas, 2015/82 Karar sayılı kararı ile; sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan lehe olduğu kabul edilen suç tarihinde yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanığın istikrarlı savunmalarında yer aldığı üzere cinsel maksatla hareket etmediğinden suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığından beraat kararı yerine mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkidir.