Yargıtay 9. Ceza Dairesi · E. 2021/8102 · K. 2023/5126

9. Ceza Dairesi         2021/8102 E.  ,  2023/5126 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/250 E., 2015/98 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2014/250 Esas, 2015/98 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Dosya kapsamındaki delillere göre sanığın atılı suçu işlediğine, beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Mahkeme, "...mağdurenin sanığın odasından çıkmasıyla birlikte mağdure üzerinde bir panik havasının mevcut olması, yüzünün kızarmış olması ve sanık tarafından odada sıkıştırıldığı yönünde iddiada bulunmasını destekleyecek somut bir delile ulaşılamadığı, 30 yıllık bir yaşantısını eğitim için harcayan sanığın cinsel yönden istismar suçunu gerçekleştirmez genellemesi yapmanın mümkün olmamakla birlikte dosya kapsamına göre bu kadar ağır sonuçlar doğabilecek eylemi gerçekleştirdiği kanaati mahkememizde oluşmamış yaşanan sürecin mağdurenin sanık ile odada kaldıkları dönemde sanığın oda kapısını kitlememiş olması, mağdurenin oda içersinde saldırıya maruz kalması durumunda bağırmamış olması, koridorda bekleyen iki öğrencinin herhangi bir ses duymamış olmaları, devam zorunluluğundan dolayı sınıfta kalma ihtimali olan mağdurenin sanığın kendisine yönelik gerçekleşen fırçalama eyleminin sonucunda yüzünün kızarmış olabileceği ve bu doğrultuda sanığın eylemi gerçekleştirdiği yönünde cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı bir kanate varılamıyor olmasından dolayı.." şeklindeki gerekçesiyle sanığın beraatine karar vermiştir. IV. GEREKÇE 1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. 2. Gerekçeli kararda, "...sanığın eylemi gerçekleştirdiği yönünde cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı bir kanaate varılamıyor olmasından dolayı..." şeklindeki bir kabulle beraat kararı verildiği, hüküm fıkrasında buna uygun olarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendine istinaden beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığından bahisle aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendine göre hüküm kurulması, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen bir hukuka aykırılık olarak görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.06.2015 tarihli ve 2014/250 Esas, 2015/98 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği sanık hakkında kurulan hükmün (1) numaralı bendinde yer alan "...unsurları oluşmayan suçtan dolayı sanığın CMK'nun 223/2-b maddesi gereğince BERAATİNE" ibaresi çıkartılarak yerine "...yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince BERAATİNE" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2023 tarihinde karar verildi.