Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2021/8164 · K. 2023/2900

8. Ceza Dairesi         2021/8164 E.  ,  2023/2900 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme HÜKÜM : Beraat Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının 11.12.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Ödemiş 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz istemi sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, suça konu yerin tapusu bulunmasa da katılan ve kardeşleri tarafından uzun süredir kullanıldığına ve paylaşım yapılarak herkesin kullandığı yerin belli olduğuna, sanığın arı kovanlarını koydurmuş olduğu yerin katılana ait olduğunu bildiğine, arı kovanlarının farkedilmeseydi kış boyunca taşınmazda duracağına, kovanların geçici olarak koyulmadığına, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, sanığın cezalandırılması gerektiğine vesaireye ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay sanığın katılanla kardeş olup aralarında husumet bulunduğu sanığın katılana ait taşınmaza Mustafa İnceoğlu isimli şahsı yönlendirmek suretiyle arı kovanları koydurarak taşınmazı işgal ettirdiği iddiasına ilişkindir. IV. GEREKÇE 1. Sanığın arı kovanlarını katılana ait taşınmaza koyan kişiyi yönlendirerek atılı suçu işlediğine yönelik her türlü şüpheden uzak kesin ve somut delil bulunmadığına ilişkin ilk derece mahkemesinin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ödemiş 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2023 tarihinde karar verildi.