Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2021/9426 · K. 2023/3748

2. Ceza Dairesi         2021/9426 E.  ,  2023/3748 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2016/3 E., 2016/227 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.01.2016 tarihli ve 2016/5 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın katılanların iş yerine gelerek inşaat işi olduğunu söylediği, bunun üzerine katılan ...'ın inşaat malzemelerini alıp beraber çıktıkları, daha sonra sanığın, katılanı kağıt vererek bir yere para almaya yolladığı bu esnada katılanın yola bıraktığı bir adet hilti ve canavar makinesini sanığın alıp gittiğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 53, 58. maddesi gereğince cezalandırılması ve aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Karşıyaka 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2016/3 Esas, 2016/227 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri; zararı ödemesi için süre verilmediğine, müdafii hakkı olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın, gündüz vakti katılanların sahibi olduğu, inşaat, dekorasyon ve tadilat işlerinin yapıldığı işyerine geldiği, bir yerde kornij takılacağını ve bazı işler yaptıracağını söylediği, katılan ...'nin bu işi yapması için oğlu olan katılan ...'ı sanığın yanına verdiği,...'ın yapılacağı söylenen işte kullanılmak üzere Bosch marka hilti ile canavar tabir edilen ve yaklaşık değeri 750-800 Lira civarında olduğu bildirilen aletleri yanına aldığı, sanık ile birlikte yürüyerek ... Bulvarına geldikleri, sanığın Bulvar üzerinde bulunan Breadli isimli Kafeye girdiği, buradan aldığı bir kağıda "...Muhasebe ... abi sıhhi tesisat ölçüleriyle, 150,00 TL ve ara kabloyu yolla, ölçüler çekmecede ..." şeklinde yazı yazdığı, dışarıya çıktığı ve kendisini dışarıda bekleyen...'a verip "...Muhasebe isimli yere git, bu kağıdı ver. Sana kornij ölçülerini ve işin bedeli olan 150 lirayı verecekler" diye söylediği, ...Muhasebe olarak söylediği yeri tarif ettiği, bu yere gitmek için hareketlenen...'a "elindeki malzemeleri taşıma, buraya bırak, ben seni burada bekliyorum" diye söylediği,...'ın da bu malzemeleri bırakıp tarif edilen yere gittiği, ancak ...Muhasebe diye bir yer olmadığı için bu yeri bulamayıp geri döndüğünde, sanığı ve yere bıraktığı malzemeleri göremediği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. IV. GEREKÇE 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesinde sayılan sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiren durumlar sayılmış olup, dosya kapsamı itibariyle sanığa zorunlu müdafii atanmasını gerektiren bir hal bulunmadığı gibi sanığın kendisine müdafii atanmasına yönelik bir talebi de olmadığı anlaşılmakla hükümde bu yönden bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Sanığın celselerde zararı ödemek istediğine dair bir beyanı olmadığı görülmüştür. Sanığın şikayetçiye iş vereceğinden bahisle ikna ettiği, eşyaların bırakılması için güvenini kazandığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.05.2019 tarih ve 2017/13-4 E, 2019/383 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığın basit bir yalanı aşan, başından beri şikayetçinin iradesini fesada uğratma amacıyla ısrarlı ve kararlı bir şekilde devam eden eylemi şikayetçiyi yanıltacak ve kandıracak yoğunluktaki ustaca planlayıp sergilediği süregelen davranışların basit hile boyutunu aştığı, bu nedenle sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması hukuka aykırı bulunmuştur. Yukarıdaki bozma sebebine göre, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık tespit edilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karşıyaka 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2016/3 Esas, 2016/227 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.