Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2022/11907 · K. 2024/3007

1. Ceza Dairesi         2022/11907 E.  ,  2024/3007 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/2798 E., 2021/1406 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. Kahramanmaraş 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.10.2019 tarihli, 2019/237 Esas, 2019/348 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve mahsuba karar verilmiştir. B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.10.2021 tarihli, 2019/2798 Esas, 2021/1406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik yapılan incelemede: oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın mağdur ...'ı sekiz bıçak darbesi ile yaralayarak öldürmeye teşebbüs ettiği, bu şekilde mağdurun hayati tehlike geçirdiğinin anlaşılması karşısında; mağdurdaki darbe sayısı ve yaralanmasının niteliği dikkate alındığında teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nin 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı birlikte dikkate alınarak belirlenen cezanın bir miktar üstünde bir cezaya hükmolunması yerine, yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini eleştirilerek sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, haksız tahrikin derecesine, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1.Olay tarihinde mağdur ...'in ahırda bulunan hayvanları yemledikten sonra bahçe kapısını kapattığı, bu sırada merdivenin altına gizlenmiş olan sanık ...'ın mağdurun arkasından gelerek elindeki bıçağı mağdurun sol koltuk altına vurduğu, mağdurun aldığı darbe neticesinde yere düştüğü, yerden ayağa kalkmaya çalıştığı sırada bu kez sanığın mağdurun üzerine doğru eğilerek "sen ölmelisin, seni öldüreceğim, tehdit ettik anlamadın, göç dedik gitmedin, senin ölmen lazım " diyerek mağduru bıçaklamaya devam ettiği, mağdurun ayakları ile sanığa vurarak sanığı engellemeye çalıştığı, yaşanan boğuşma üzerine çıkan bağrışma seslerini duyan mağdurun eşi tanık ...'in kapıya çıktığı ve komşulara seslendiği, komşuların gelmesi üzerine sanığın olay yerinden ayrıldığı, olay nedeniyle sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir. 2.Olaya ilişkin tutunaklar, adli muayene raporları, mağdur hakkında Adli Tıp Kurumu Kahramanmaraş Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 03.07.2019 ve 03.10.2019 tarihli raporlar, sanık savunmaları, mağdur ve tanıkların beyanları dava dosyası kapsamında bulunmaktadır. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yerleri, mağdur hakkında Adli Tıp Kurumu Kahramanmaraş Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 03.07.2019 ve 03.10.2019 tarihli raporlara göre yaraların niteliği, kullanılan aletin elverişliliği birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, olay esnasında mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, somut olayda meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, hükümde Bölge Adliye Mahkemesinin teşebbüsün derecesine ilişkin yerinde eleştirisi dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.10.2021 tarihli, 2019/2798 Esas, 2021/1406 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2024 tarihinde karar verildi.