Yargıtay 12. Hukuk Dairesi · E. 2022/1272 · K. 2023/4346
12. Hukuk Dairesi 2022/1272 E. , 2023/4346 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi SUÇ : Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etmek HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Sanık hakkında ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan yapılan yargılama neticesinde, Samsun 1. İcra Ceza Mahkemesinin 18.06.2015 tarihli, 2015/94 Esas ve 2015/388 Karar sayılı kararı ile 1.500,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine hükmedildiği, sanık vekilinin 16.03.2020 tarihinde 18.06.2015 tarihli asıl karara yönelik yapmış olduğu temyiz talebi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde, Dairemizin 17/11/2020 tarihli, 2020/5496 Esas ve 2020/9855 Karar sayılı ilamı ile mahkemece verilen 30.01.2020 tarihli uyarlama yargılaması yapılmasına yer olmadığına ve 1.500,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün infazının devamına dair verilen ek kararın onanmasına karar verildiği, sanık vekilinin 24.12.2021 tarihli maddi hata nedeniyle karar düzeltme talepli dilekçesi ile sanık vekilinin 16.03.2020 tarihli temyiz isteminin 18.06.2015 tarihli asıl karara yönelik olmasına rağmen maddi hataya istinaden 30.01.2020 tarihli ek kararın inceleme konusu yapıldığı anlaşılmakla, Dairemizin onamaya dair kararının maddi hataya müstenit olduğu anlaşıldığından, Dairemizin 17.11.2020 tarihli, 2020/5496 Esas ve 2020/9855 sayılı onama kararının kaldırılmasına oy birliği ile karar verildikten sonra, sanık vekilinin temyiz isteminin incelenmesine geçildi; Sanık hakkında ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan Samsun 1. İcra Ceza Mahkemesinin 18.06.2015 tarihli, 2015/94 Esas ve 2015/388 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 1.500,00 TL adli para cezasına yönelik kararın temyiz edilmediği gerekçesiyle 26.06.2015 tarihinde kesinleştirilerek infaza verildiği, ilamın infazına yönelik ödeme emrinin sanığa usulüne uygun olarak 24/07/2015 tarihinde tebliğ edildiği, adli para cezasının bizzat sanık tarafından 02.09.2015 te ödenmiş olduğu, ilamın infazına yönelik olarak 24.07.2015 tarihinde sanığa gönderilen ödeme emri ile öğrenme üzerine sanık vekilinin asıl karara yönelik yapmış olduğu temyiz talebinin, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 16.03.2020 tarihinde yapılmış olması nedeniyle, temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, ilgilinin CMK'nun 309 uncu ve devamı maddelerinde düzenlenen istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümler için olağanüstü bir temyiz yolu olarak öngörülen Kanun Yararına Bozma yoluna başvurmakta serbestisine, 20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.