Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2022/12822 · K. 2023/8032

1. Ceza Dairesi         2022/12822 E.  ,  2023/8032 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen düşme kararı kaldırılarak istinaf mercii tarafından mahkûmiyet kararı verilmesi suretiyle hüküm türü değiştirildiğinden ve ceza artırıldığından kararın temyizi kabil olduğu belirlenmiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Suluova Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2021 tarihli ve 2020/462 Esas, 2021/407 Karar ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine, karar verilmiştir. 2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.03.2022 tarihli ve 2021/3200 Esas, 2022/735 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; Adli tıp raporunun hatalı olduğuna, mağdurun burnundaki sabit izin sanıktan kaynaklanmadığına, delil değerlendirmesine, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1. Sanığın mağdura yönelik kasten yaralama suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; mağdurun aşamalardaki çelişkili beyanı, olayın birebir görgü tanığı olan ...'un sanığın mağdurun burnuna gelecek şekilde yumruk attığına dair görgüsünün olmayışı ve sanık savunmalarının suçlamayı BTM ile giderilebilecek şekilde yaralamaya yönelik oluşu dikkate alındığında; sanığın olay tarihinde mağdurun alnına gelecek şekilde eliyle vurması ve mağdurun sırt üstü yere düşmesiyle BTM ile giderilebilecek şekilde mağdurun yaralanması olayının sabit olduğu değerlendirilmiş, bu nedenle sanığın üzerine atılı basit yaralama suçunun takibi şikayete bağlı suçlardan olması ve mağdurun şikayetinden vazgeçmiş olması nedeniyle sanık hakkında basit yaralama suçundan açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır. 2. Sanık savunmaları, mağdur beyanları, tanık anlatımları, doktor raporu, tutanaklar, nüfus ve adli sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü 29.09.2020 günü saat 01.20 sıralarında sanık ... ve mağdur ...'ın ortak arkadaşları olan tanık ... ile birlikte Amasya ili Suluova ilçesi Hürriyet Mahallesi Altınbaşak Sokak'ta bulunan boş arazi üzerinde alkol aldıkları, sarhoşluğun etkisi ile aralarında çıkan tartışmada birbirlerine küfürlü sözlerle hakaret ederek kavgaya başladıkları, kavgada ilk haksız eylemin kim tarafından yapıldığının kesin olarak belirlenemediği, sanığın kavga sırasında mağdurun burnuna yumrukla vurması sonucu mağduru aldırılan adli raporlarına göre basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, vücudunda orta (2) derecede kemik kırığına ve yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı şeklinde olayın geliştiği değerlendirilerek sanık hakkında kasten yaralama suçundan uygulama yapıldığı anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan tüm raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından, anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.03.2022 tarihli ve 2021/3200 Esas, 2022/735 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Suluova Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde karar verildi.