Yargıtay 7. Ceza Dairesi · E. 2022/16151 · K. 2024/925

7. Ceza Dairesi         2022/16151 E.  ,  2024/925 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR TARİHİ : 21.10.2016 SAYISI : 2013/1752 E., 2014/1772 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Mahkûmiyet, hak yoksunlukları, kaçak sigaraların zoralımı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2016 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 3 yıl hapis ve ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, belirli hakları kullanmakta yoksun bırakılmasına, suça konu kaçak sigaraların zoralımına karar verilmiştir. 2. Anılan kararın temyiz edilmemesi nedeniyle 26.01.2015 tarihinde mahkemece kesinleştirildiği 11.10.2016 tarihinde yasal temyiz süresinden sonra temyiz talebinde bulunması üzerine sanık tarafından İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2016 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz talebinin süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. 3. Temyiz talebinin reddine dair ek kararın sanık tarafından temyizi üzerine dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7242 sayılı Kanun'un 61 ve 62 nci maddeleriyle değişik 5607 sayılı Kanunu'nun 3 ve 5 inci maddelerinde yapılan değişikliklerin, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuş sanığın lehine olabileceğinden, 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenleme gereği mahkemesine iade edilmiştir. 4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından dosyanın iade edilmesi üzerine İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2022 tarihli ve 2020/2330 Esas, 2022/218 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yapılan uyarlama yargılaması neticesinde sanığın 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 1 yıl hapis cezası ve 40,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, belirli hakları kullanmakta yoksun bırakılmasına, suça konu kaçak sigaraların müsaderesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık ...'un temyiz istemi; gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmediğine, dosyanın incelenmek üzere Yargıtay'a gönderilmesi gerektiğine, kendisine ek savunma hakkı tanınmadan tekerrür hükümlerinin uygulandığına, bu nedenle usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması talebine ilişkindir. III. GEREKÇE İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmeden 26.01.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği, hükmün sanık tarafından süresi geçtikten sonra temyiz edilmesi üzerine, İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemenin 21.10.2016 tarihili ve 2013/1752 Esas 2014/1772 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, sanığın, temyiz talebinin reddine dair 21.10.2016 tarihli ek kararı 27.10.2016 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği, bu temyiz üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tebliğnâme düzenlenerek dosyanın temyizen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi gerektiği halde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere mahalline iade edildiği ve Mahkemece 01.02.2022 tarihli hükmün kurulduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanığın 11.10.2016 tarihli ek karara yönelik temyiz incelemesi için dosyanın dairemize gönderilmesi yerine mahalline iadesi sonrası verilen 01.02.2022 tarihli hükmün uyarlama yargılaması niteliğinde oludğu ve bu karar da itiraz merciince incelenip, 19.04.2022 tarihinde kesinleştiği, sanığın 11.10.2016 tarihli ek karara yönelik 27.10.2016 tarihli temyiz talebinin incelenmesi gerektiği tespit edilmekle, Sanığın yokluğunda 18.12.2014 tarihinde verilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 11.10.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2016 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2024 tarihinde karar verildi.