Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2022/1719 · K. 2024/5602

11. Ceza Dairesi         2022/1719 E.  ,  2024/5602 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2016/239 E. 2016/471 K. SUÇ : Resmi belgede sahtecilik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2016/239 Esas, 2016/471 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2.Tebliğnamede; aslı dosya arasında mevcut sürücü belgesi üzerinde mühür izi bulunmakta ise de, fotoğraf bölümünün incelenmesi neticesinde, değişiklik yapıldığının belirgin olduğu, mevcut hali ile aldatma niteliğinin bulunmadığı belirlendiğinden belgede sahtecilik suçu yönünden aldatıcılık niteliğinin mevcut olmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık, suça konu belgenin aldatma niteliğini haiz olmadığını, rapor göz önünde bulundurulmadan verilen mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek hükmü temyiz etmiştir. III. OLAY VE OLGULAR 1.Sanığın, kardeşi olan müşteki Abdul Mennan Mustafa Tarıma ait sürücü belgesini, müştekiden habersiz ele geçirdiği ve kendi fotoğrafını yapıştırdığı, suç tarihinde servis şoförlüğü yaptığı esnada trafik kontrolüne girdiği, görevli polislere sahte olarak düzenlediği ehliyeti ibraz ettiğinde, ehliyetin asıl sahibi olan müşteki tarafından yapılmış olan kayıp müracaatı nedeniyle seri numarasından dolayı sahteliğin farkına varılarak suç tarihli tutanağın düzenlendiği, başlatılan soruşturma sonunda, sanığın üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia ve kabul olunmuştur. 2.Sanık savunmalarında özetle, başka bir suçtan hakkında yakalama kararı olabileceği düşüncesiyle kardeşine ait sürücü belgesine kendi fotoğrafını yapıştırdığını, olay günü görevlilerin yaptığı kontrol sırasında belgenin sahteliği anlaşılınca gerçeği söylediğini beyanla atılı suçu ikrar etmiştir. 3.İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından tanzim edilen 31.12.2014 tarihli Uzmanlık Raporunda özetle; sürücü belgesindeki sahteciliğin tecrübeli kişilerce ilk bakışta dikkat çekmesi nedeni ile aldatma yeteneğini haiz olmadığı, bu konuda bilgi ve tecrübe sahibi olmayan hüsnüniyetli kişilerin ise, ilk bakışta dikkatini çekmeyeceğinden bu kişilere karşı aldatma niteliğini haiz olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır. 4.Mahkemede, 09/06/2016 tarihli celsede, adli emanetin 2014/8864 sırasında kayıtlı bulunan sürücü belgesinin yapılan incelemesinde, Abdülmennan Mustafa Tarım adına düzenlenmiş sürücü belgesi olduğu, ön yüzünde kimlik bilgilerinin yazılı olduğu, fotoğrafının yapışık olduğu, fotoğraf üzerinde soğuk mühür izinin olduğu, arka yüzünde hologramın olduğu, sürücü belgesinin aldatıcılık niteliğinin bulunduğu değerlendirilmiştir. 5.Mahkeme, sanığın ikrarı, uzmanlık raporu, dosyada mevcut tutanak ve raporlar ile tüm dosya kapsamından sanığın sahte sürücü belgesi taşımak ve kullanmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediğini kabul ederek mahkumiyet hükmü kurmuştur. 6. Suça konu sahte sürücü belgesinin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme ilişkin olarak ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2003 tarihli ve 2003/232 Esas, 2003/250 Karar sayılı, 09.10.2012 tarihli ve 2011/8-335 Esas, 2012/1804 Karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık niteliğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatıcılık niteliğinin varlığını göstermeyeceği ve belgede sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliği bulunup bulunmadığının takdir ve tayini Hâkime ait olup duruşma esnasında suça konu belgelerin yasal unsurlarının tam olup olmadığının tespiti ile aldatıcılık niteliklerinin bulunup bulunmadığı hususunda gözlem yapılması ve kanaat bildirilmesi gerekiyorsa da, İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından tanzim edilen 31.12.2014 tarihli Uzmanlık Raporunda sürücü belgesindeki sahteciliğin ilk bakışta dikkat çektiğinin tespit edilmiş olması, dosyada aslı bulunan suça konu sürücü belgesi üzerinde Heyet tarafından yapılan inceleme ve gözlem neticesinde, fotoğraf bölümü incelendiğinde, yapılmış olan değişikliğin belirgin bir şekilde görülmesi birlikte nazara alındığında belgenin mevcut hali ile aldatma niteliğinin bulunmadığı anlaşıldığından sanığın unsurları itibariyle oluşmayan atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2016/239 Esas, 2016/471 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2024 tarihinde karar verildi.