Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2022/1955 · K. 2024/11309

2. Ceza Dairesi         2022/1955 E.  ,  2024/11309 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi SAYISI : 2014/350 E., 2016/256 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirdiği anlaşıldığından bu suç yönünden zamanaşımı süresinin dolmadığı tespit edilerek yapılan incelemede; Suça sürüklenen çocuğun; apartmanın birinci katında bulunan katılan ...'ya ait olan iş yerinin balkonundan yaklaşık 50 adet güvercini ve aynı apartmanın ikinci katında ikamet eden katılan ...'e ait dairenin önünden iki çift spor ayakkabısını bulundukları yerlerden alarak apartmanın önüne koyduğu esnada kolluk görevlilerinin müdahalesi ile yakalanması şeklindeki eyleminin iki ayrı hırsızlığa teşebbüs suçunu ve her bir katılana karşı ayrı ayrı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarını oluşturduğu dikkate alınmadan tek bir suçtan hüküm kurulması ve halihazırda hüküm kurulmuş olan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirdiği anlaşılmasına rağmen hakkında 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümde, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesindeki "... fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış ... bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." şeklindeki zorunluluk gözetilmeden yazılı şekilde hapis cezası kararı verilmiş ise de suça sürüklenen çocuğun eylemi birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirmesi nedeniyle, hakkında TCK'nın 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği, bu durumda netice cezanın kısa süreli olmaması nedeniyle aynı Kanun'un 50. maddesi uyarınca seçenek yaptırıma çevrilemeyeceği ve atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 tarih ve 2008/6-47 Esas, 2008/43 Karar sayılı kararı ışığında, suça sürüklenen çocuğun yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden, bu husus da bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.