Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2022/2858 · K. 2024/6798

4. Ceza Dairesi         2022/2858 E.  ,  2024/6798 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi EK KARAR SAYISI : 2020/295 E., 2021/427 K. SUÇ : Hakaret HÜKÜM : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Bölge Adliye Mahkemesinin 08.03.2021 tarihli ve 2020/295 Esas, 2021/427 Karar sayılı kararıyla, sanığın beraatine karar verilmesi suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir. 3. Bölge Adliye Mahkemesinin 23.06.2021 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile şikâyetçi Kurum vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Şikâyetçi Kurum vekilinin temyiz istemi, ek kararın kaldırılarak katılma taleplerinin kabulü ve sanığın en üst sınırdan cezalandırılması talebine ilişkindir. III. GEREKÇE 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, şikâyetçi Kurumun hakaret suçundan doğrudan zarar gören sıfatının ve dolayısıyla aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği kanun yoluna başvurma hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, şikayetçi Kurum vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir. IV. KARAR Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden şikayetçi Kurum vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Büyükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.05.2024 tarihinde karar verildi.