Yargıtay 7. Ceza Dairesi · E. 2022/4150 · K. 2024/1177

7. Ceza Dairesi         2022/4150 E.  ,  2024/1177 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi SAYISI : 2018/275 E., 2020/574 K. SUÇ : 5941 sayılı Kanun'a muhalefet Sanık hakkında, 5941 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, netice 58.400,00 TL adlî para cezası uygulanmasına karar verilmiş, sanık bu kararı istinaf etmiş, İstanbul 25. İcra Ceza Mahkemesinin 06.01.2021 tarihli ve 2018/275 Esas, 2020/574 Karar sayılı ek kararıyla sanığın istinaf isteminin reddine karar verilmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 16.03.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2022 tarihli ve KYB - 2022/43564 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2022 tarihli ve KYB - 2022/43564 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Her ne kadar İstanbul 25. İcra Ceza Mahkemesinin 06/01/2021 tarihli ek kararı ile gider avansı yatırılmadığından bahisle istinaf talebinin reddine karar verilmiş ise de; benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 09/03/2020 tarihli ve 2018/7903 esas, 2020/2595 karar sayılı ilâmında "....Anayasa Mahkemesinin 29/12/2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 2011/54 esas, 2011/142 sayılı kararında kanun koyucunun temyiz hakkını bir harca bağlaması yönünde ki kanun düzenlemesinin yukarıdaki gerekçelerle iptaline karar verilmiştir. Hal böyleyken, yerel mahkemece sanığın istinaf talebinin reddedilmesi hukuka aykırı, verilen ek karar ise maddi ve hukuki gerekçeden yoksun olup, sanığın iki dereceli yargılanma hakkı ve dolayısıyla adil yargılanma hakkını ihlal eden bir nitelik taşımaktadır ..." şeklinde açıklamaya yer verildiği nazara alındığında; Somut olayda, sanığın yokluğunda karar verildiği, kararın tebliğinden sonra sanığın yasal süresinde karara karşı istinaf başvurusunda bulunduğu, istinaf başvurusundan sonra Mahkemesince sanığa 200,00 Türk lirası gider avansı yatırmasına dair muhtıra çıkarıldığı ve gider avansını yatırmadığından bahisle 06/01/2021 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun reddine karar verildiği ve red kararının istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmış ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 273/1. maddesine göre, sanığın süresi içerisinde bir dilekçe vermesi veya beyanda bulunması halinde istinaf kanun yoluna başvurabileceği, sanığın bir masraf yatırması gerektiğinden bahsedilmediği, dolayısıyla ilk derece mahkemesinin sanığı istinaf gider avansı yatırmaya zorlamasının kanuni dayanağının bulunmadığı, bu nedenlerle sanığın istinaf talebinin kabulü ile dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE Dosyanın tetkikinde, sanık ...'ın hakkındaki mahkûmiyet hükmünü 12.11.2020 tarihinde istinaf ettiği, İstanbul 25. İcra Ceza Mahkemesi tarafından 06.01.2021 tarihli ek karar ile sanığın istinaf isteminin reddedildiği, bu ek kararın 12.01.2021 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın ise 08.01.2021 tarihinde ek karara karşı istinaf isteminde bulunduğu, mahkemece, 5271 sayılı Kanun'un 276/2. maddesinde yer alan "İstinaf başvurusunda bulunan Cumhuriyet savcısı veya ilgililer, ret kararının kendilerine tebliğinden itibaren yedi gün içinde bölge adliye mahkemesinden bu hususta bir karar vermesini isteyebilirler. Bu takdirde dosya bölge adliye mahkemesine gönderilir." şeklindeki düzenleme gereğince, öncelikle sanığın 06.01.2021 tarihli ek karara yönelik istinaf isteminin incelenmesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekirken bu yapılmadan ek kararın kesinleştirildiği anlaşılmakla, İstanbul 25. İcra Ceza Mahkemesinin 06.01.2021 tarihli ve 2018/275 Esas, 2020/574 Karar sayılı ek kararının usulüne uygun olarak kesinleşmediği ve kanun yararına bozma istemine konu olamayacağı anlaşılmıştır. III. KARAR Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2024 tarihinde karar verildi.