Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2022/4520 · K. 2024/7477

4. Ceza Dairesi         2022/4520 E.  ,  2024/7477 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2017/4905 E., 2021/1231 K. SUÇ : İmar kirliliğine neden olma HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2017 tarihli ve 2017/60 Esas, 2017/377 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir. 2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği, etkin pişmanlık ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanık hakkında imar kirliliğine neden olduğu iddiasıyla açılan davada suça konu yapının eski hale getirildiği kabul edilerek düşme kararı verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm kaldırılarak yapının Belediye tarafından yıkıldığı ve yıkım bedelinin de karşılanmadığı kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulmuştur. IV. GEREKÇE Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25/10/2018 tarih ve 2017/18-684 Esas, 2018/479 sayılı kararı dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ruhsatsız binanın yıkılarak eski hale getirilmesi halinde sanık hakkında etkin pişmanlık hükümleri uygulanabileceği, ancak bina belediye tarafından yıkılmış ise yıkım masraflarının iradi olarak karşılanması gerekmektedir. Bu açıklamaya göre somut olayda ruhsat almaksızın inşaat yapan sanığın 06.12.2019 tarihli savunmasında "yapıyı yıktıktan sonra belediye ekiplerinin gelerek ondülin tabir edilen malzemeyi yerinden kaldırdığı"na ilişkin savunması ve katılan ...'nın 03.01.2017 tarihli yazısı içeriğinde kaçak yapının iki duvar tuğlalarının kırılarak kısmen yıkıldığının tespit edilmiş olduğunun bildirilmesi ile yıkımın belediye tarafından gerçekleştirildiğine ilişkin 22.02.2017 tarihli yazısı karşısında suça konu binanın yıkımının kim tarafından yapıldığı kesin bir şekilde tespit edilerek, yıkım masraflarının ödenmesi açısından katılan ... tarafından bildirimde bulunulup bulunulmadığı ve yıkım masraflarının sanık tarafından ilgili belediyeye ödenip ödenmediği araştırılmadan eksik incelemeyle mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.05.2024 tarihinde karar verildi.