Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2022/6300 · K. 2023/9789

8. Ceza Dairesi         2022/6300 E.  ,  2023/9789 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1718 E., 2022/345 K. SUÇ :Köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2021 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 3. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 09.03.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000,00 TL ile doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi; suça konu mera içinde bulunan 15.50 metrekarelik baraka tipinde sökülüp taşınabilen çitle çevrili hayvanları barındırmak için devamlı kullanmadığı yer olduğuna, söz konusu yerin atalarından beri kullanılan kendilerine ait harman yeri olduğuna, söz konusu yeri sahiplenmek değil hayvanlarını olumsuzluklara karşı korumak amacıyla yapıldığına, bu yeri kullanmak zorunda olduğuna suçun unsurlarını oluşmadığına, kısa süreli tasarrufta bulunduğuna,devamlı tasarrufta bulunmadığına beraat etmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay sanığın ... Köyünde bulunan 154 ada 317 nolu meranın 15,50 m²'lik kısmına ev yaparak ve 164,00 m²'lik kısmına açık besi damı yaparak işgal ettiği iddiasına ilişkindir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 4342 sayılı Mera Kanununa göre; mera, yaylak ve kışlaklara kural olarak ev, ahır ve benzeri inşaatlar yapılamayacağının düzenleme altına alındığı, yaylak nitelikteki yerlere yapılabilecek barınakların; tuğla, demir beton ve benzeri hazır yapı malzemelerinin kullanılmadığı, yöresel mimariye uygun taş örme su basmanı veya betonarme ayakları olmayan ayaklar üzerine ahşaptan veya diğer yerel malzemeden yapılmış geçici yapılar olarak kabul edildiği, bu açıklamalar ışığında toplanan delillere ve özellikle yapılan keşif sonucunda alınan bilirkişi raporuna göre, sanık tarafından çoban evi ve açık besi damı olarak kullanılan yapıların herhangi bir inşaat faaliyeti neticesinde yapılmadığı, kalıcı yapı niteliğinde olmadığı, sökülüp taşınabilir nitelikte olduğu anlaşıldığından sanığın beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Sanığın 154 ada 317 nolu mera vasıflı parsele ev yapmak suretiyle 15,50 metrekare miktarında sınır tecavüzünün olduğu, yine sanık tarafından 154 ada 317 nolu mera vasıflı parsele açık besi damı yapmak suretiyle 164 metrekare miktarında sınır tecavüzünün olduğuna ilişkin raporu, özellikle de kadastro teknisyen bilirkişisinin raporuna ek olarak sunmuş olduğu, sanığın besi damı olarak yapmış olduğu yapının fotoğraftan yapılan incelemesinde, içerisinde damı bulunan muhkem sayılabilecek nitelikte bir yapının bulunduğu, bu yapıyı tel ve demir çitle çevirmek suretiyle sahiplenme kastıyla hareket ettiği, sanığın savunmalarında da her sene hayvanları için söz konusu yere gittiğini ve gitmeye devam edeceğini beyan ettiği, sanığın hazırlık soruşturmasındaki savunmasında mera olduğunu bilmediğini beyan etmiş olmasına rağmen mahkemece yapılan keşif sırasında da ısrarla tecavüzüne devam ettiği, dairemizce alınan savunmasında da gitmeye devam edeceğini ifade ettiği, mahkemenin yapmış olduğu keşifte hazır bulunan fen bilirkişisi S.K.'nın raporunda ve rapor ekinde sunulan fotoğrafta yapının hali hazırda mera üzerinde çevrilmiş bir yapı olarak mevcut olduğu görülmekle, sanığın artık bu yapının bulunduğu arazinin mera olduğunu bilmediği şeklindeki savunmasına da itibar edilemeyeceği, sanığın bilerek ve isteyerek suç kastıyla Emirdağ İlçesi, ... Köyü, 154 ada 317 nolu parsele etrafı çitle çevrili besi damı yapmak suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyet hükmü kurulmuştur. IV. GEREKÇE Sanığın suça konu ... tüzel kişiliğine ait 154 ada 317 parsel sayılı meranın 164 metrekarelik alanını tel ve demir çitle çevirerek açık besi ahırı yaptığı 15.50 metrekarelik alanına muhkem bir yapı yapıp kullanarak söz konusu yerlerden başkalarının kullanma yararlanma haklarını engellediği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden analşılmakla Bölge Adliye Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 09.03.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2023 tarihinde karar verildi.