Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2022/661 · K. 2024/2648

8. Ceza Dairesi         2022/661 E.  ,  2024/2648 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/22 E. 2021/128 K. Şişli Cumhuriyet Başsavcılığının 10.05.2005 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Şişli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2009 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 375,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle İstanbul 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2021 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5.500,00 ve 6.000,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasına karar verilmiş ve bu hükmün, istinaf edilmeksizin 03.03.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.01.2022 tarihli ve 2021/6908 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2022 tarihli ve KYB-2022/10459 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.01.2022 tarihli ve KYB-2022/10459 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Somut olayda suç tarihinin 06/05/2005 tarihi olmasına göre, 13/11/2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (...) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adlî para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispî nitelikteki adlî para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca 450,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/1. maddesi uyarınca 5.500,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayin olunmasında, Kabule göre de; Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi gereğince hapis cezası yanında hükmolunan 450,00 Türk lirası adlî para cezası üzerinden, 5237 sayılı Kanunu'nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 375,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmesi sonrası, tayin olunan 375,00 Türk lirası adlî para cezasının hataen 275 gün olarak kabulü ile, anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından paraya çevrilmesi sonucunda, 5.500,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde, İsabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE 1. 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun (5252 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan ikinci fıkrası; “(2) Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (…)4 alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispî nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz.” 2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un (5275 sayılı Kanun) geçici 1 inci maddesi; ''...26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki diğer kanunlarda yer alan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, hükümlüler bir gün yüz Türk Lirası hesabı ile hapsedilirler.'' Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir. 3. İnceleme konusu hükümde, suç tarihinin 06.05.2005 olduğu ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında öngörülen temel adli para cezasının 5252 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 450,00 TL adli para cezası olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılacak indirim ile 375,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, 375,00 TL adli para cezasının 275 gün adli para cezası olarak kabulü ile günlüğü 20,00 TL'den paraya çevrilerek 5.500,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. İstanbul 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; Hükümden, "Sanığa verilen 275 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2.maddesi gereğince sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü taktiren 20TL ile hesap edilerek (20X275=5.500TL) 5.500 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," şeklinde düzenlenen üçüncü paragrafının çıkarılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,” Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde karar verildi.