İçtihatYargıtay2. Hukuk Dairesi30.04.2024

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi · E. 2023/10009 · K. 2024/2985

2. Hukuk Dairesi 2023/10009 E. , 2024/2985 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/1322 E., 2023/1359 K. KARAR : Başvurunun esastan reddi İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Aile Mahkemesi SAYISI : 2023/250 E., 2023/485 K. Taraflar arasındaki mutat meskene iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın iade talep eden vekili ve Savcılık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı iade talep eden vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... 15.02.2021 tarihli davaname ile, anne ... ile baba ...`nun evliliklerinden olan ortak çocukları 18.03.2018 Frankurt doğumlu Türkiye Cumhuriyeti ve İtalya Cumhuriyeti vatandaşı ...'nin, annesi tarafından 16.06.2019 tarihinde yaz tatili için, başvurucu babanın bilgisi ve rızası dahilinde Türkiye'ye getirildiği; ancak, aynı yılın Kasım ayı içerisinde Almanya'ya geri götürülmesi gerekirken, götürülmeyerek halen ülkemizde alıkonulmakta olduğu, çocuğun mutat meskeninin bulunduğu Almanya ülkesine iadesine karar verilmesini talep etmiştir. 2. Baba vekili 12.04.2021 tarihli dilekçesinde özetle; davalını sadece 2019 yaz tatili için Bodrum`a geldiğini, daha sonra diş tedavisi için Ankara`ya gittiğini, babanın rızası olmadan çocuğun alıkonulduğunu, babanın da bu aşamada zaman zaman Türkiye`ye ailesinin yanına geldiğini, davalının boşanma isteğinden bahsetmediği, babanın 8-11 Kasım tarihleri arasında aileyi Almanya`ya götürmesi için Ankara`ya geldiğini, babanın Almanya`da velâyet ve ikamet yerinin belirlenmesi için dava açtığını, annenin işi olmadığını, çocuğun babadan uzakta büyümemesi gerektiğini belirterek davanın kabul edilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı İlk Derece Mahkemesinin 06.12.2022 tarih ve 2021/107 Esas 2022/759 Karar sayılı kararı ile, tarafların evlilik birlikteliklerinin Almanya'da devam ettiği, davalı, çocuk ve baba ...'nun hep birlikte Almanya'da yaşadıkları, davalının tatil yapma amacıyla 16.06.2019 tarihinde başvurucu babanın bilgisi ve rızası dahilinde Türkiye'ye geldiği, kasım ayına kadar çocuğun anne ile birlikte Türkiye'de kaldığı, kasım ayı içerisinde babanın çocuğu Almanya'ya götürmek istediği, ancak davalının geri dönmek istemediği, çocuğu da baba ile göndermediği, yine aynı zaman içerisinde davalının Ankara 14. Aile Mahkemesinin 2019/585 Esasına kayden ... aleyhine boşanma davası açtığı, ayrıca gerek kasım ayından sonra ve gerekse huzurdaki davanın devamı sırasında da çocuğun halen Türkiye'de olduğu, çocuğun geri dönmesinin çocuğu fiziksel ve psikolojik tehlikeye maruz bırakmayacağı gibi müsamaha edilemeyecek ciddi bir riskin de varlığının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile çocuğun mutat meskeni olan Almanya`ya iadesine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı 1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur. 2. Bölge Adliye Mahkemesinin 24.02.2023 tarih ve 2023/146 Esas 2023/255 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince sosyal inceleme raporu aldırılmış ise de, düzenlenen raporda çocuğun mutat meskene iade koşullarının oluşup oluşmadığının incelenmediği, velâyet düzenlemesi açısından değerlendirme yapıldığı, İlk Derece Mahkemesince alınan sosyal inceleme raporunnu bu nedenle yetersiz olduğu, İlk Derece Mahkemesince iade halinde çocuğun fiziki veya psikolojik bir tehlikeye maruz kalıp kalmayacağı ya da başka bir şekilde müsamaha edilemeyecek bir duruma düşeceği yolunda ciddi bir riskin bulunup bulunmadığı konusunda sosyal çalışmacı, psikolog veya pedagogtan oluşan uzmanlardan rapor alınarak sonucu uyarınca çocuğun iadesi hususunun değerlendirilmesi gerektiği gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, çocuğun yaşı itibariyle küçük olduğu, anne şevkatine muhtaç çağda olduğu, anne ile Türkiye'ye yerleştiklerinde çocuğun 1,5 yaşında olduğu, o tarihten sonra çocuğun sürekli anne ile kaldığı baba ile aynı dili dahi konuşamadığı, yine çocuğun Türkiye'de mevcut düzenine uyum sağladığı ve anne ile uyumlu bir bağının da olduğu, çocuğun yaşı itibariyle kendisini ilgilendiren konularda görüşlerini açıklama olgunluğuna eriştiğinden söz edilemeyeceğinden beyanlarının alınmadığı, sosyal inceleme raporları, tanık beyanları ve dosyaya sunulan diğer deliller hep birlikte değerlendirildiğinde; ortak çocuğun geri dönmesi halinde fiziki bir tehlikeye maruz kalacağı ispatlanamamışsa da çocuğun yaşının küçük oluşu, anne ile olan bağı ve alıştığı ortamdan koparılarak dilini dahi bilmediği bir ülkeye iadesinin çocuk üzerinde ileride telafisi mümkün olmayan hasarlara neden olabileceği hususunda müsamaha edilemeyecek bir duruma düşeceği yolunda ciddi bir risk olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi · E. 2023/10009 · K. 2024/2985

I. DAVA

II. CEVAP

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

IV. İSTİNAF

V. TEMYİZ

VI. KARAR