Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2023/1170 · K. 2024/6784

8. Ceza Dairesi         2023/1170 E.  ,  2024/6784 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2018/476 E., 2021/462 K. SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama KARAR : Mahkûmiyet Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2021 tarih 2018/476 Esas, 2021/462 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 228 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 3.320,00 TL ve 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, istinaf edilmeksizin 08.02.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32647 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32647 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “.......Dosya kapsamına göre, sanığın kumar oynanması için yer ve imkan sağlama olarak tespit edilen eyleminden dolayı ... ceza 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 228/1. maddesine göre 1 yıl hapis ve 200 gün adlî para cezası şeklinde belirlenmiş ise de; anılan Kanun’un 228. maddesinin, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 24/11/2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki halinde yer alan, “Kumar oynanması için yer ve imkan sağlayan kişi, bir yıla kadar hapis ve adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenlemenin sanık lehine olduğu, anılan kararın gerekçesinde ve hüküm kısmında da sanık hakkında verilen cezada alt sınırdan uzaklaşılmadığının anlaşıldığı, lehe olan düzenlemeye göre ... cezanın 5237 sayılı Kanun'un 49/1. maddesinde yer alan "Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz." şeklindeki düzenleme gözetilerek alt sınır olan 1 ay ve adli para cezasının ise 5237 sayılı Kanun'un 52. maddesi göre 5 gün üzerinden belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir....Dosya kapsamına göre, sanığın kumar oynanması için yer ve imkan sağlama olarak tespit edilen eyleminden dolayı ... ceza 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 228/1. maddesine göre 1 yıl hapis ve 200 gün adlî para cezası şeklinde belirlenmiş ise de; anılan Kanun’un 228. maddesinin, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 24/11/2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki halinde yer alan, “Kumar oynanması için yer ve imkan sağlayan kişi, bir yıla kadar hapis ve adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenlemenin sanık lehine olduğu, anılan kararın gerekçesinde ve hüküm kısmında da sanık hakkında verilen cezada alt sınırdan uzaklaşılmadığının anlaşıldığı, lehe olan düzenlemeye göre ... cezanın 5237 sayılı Kanun'un 49/1. maddesinde yer alan "Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz." şeklindeki düzenleme gözetilerek alt sınır olan 1 ay ve adli para cezasının ise 5237 sayılı Kanun'un 52. maddesi göre 5 gün üzerinden belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE 5237 sayılı Kanun’un 228 inci maddesinin, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki halinin ise; “Kumar oynanması için yer ve imkan sağlayan kişi, bir yıla kadar hapis ve adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklinde düzenlendiği, değişiklik öncesi cezanın hükümlünün lehine olduğu, anılan kararın gerekçesinde ve hüküm kısmında da hükümlü hakkında verilen cezada alt sınırdan uzaklaşılmadığının belirtildiği, lehe olan düzenlemeye göre ... cezanın 5237 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz." şeklindeki ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." şeklindeki düzenlemeler gözetilerek hapis cezasının alt sınır olan 1 ay ve adli para cezasının ise 5 gün üzerinden belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde fazla ceza verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür. III. KARAR 1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2021 tarihli ve 2018/476 Esas, 2021/462 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi gereğince oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. Hükmün birinci fıkrasında yer alan "1 yıl hapis ve 200 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin çıkarılarak yerine "1 ay hapis ve 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılmasına, hükmün 2. fıkrasındaki "10 ay hapis ve 166 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibarelerinin çıkarılarak yerine "25 gün hapis ve 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılmasına, hükmün 4. fıkrasında yer alan "166 gün" ve "3320 TL" ibarelerinin çıkarılmasına, yerine sırasıyla "4 gün" ve "80 TL" ibarelerinin yazılmasına, 5. ve 6. fıkraların çıkartılarak 5. fıkra yerine "Sanığa verilen 25 gün hapis cezasının takdiren 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilerek aynı Kanun'un 52/2. maddesine göre günlüğü 20 TL'den sanığın neticeten 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin yazılmasına, hükümdeki diğer hususların aynen korunmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 18.09.2024 tarihinde karar verildi.