Yargıtay 9. Ceza Dairesi · E. 2023/12065 · K. 2023/7738

9. Ceza Dairesi         2023/12065 E.  ,  2023/7738 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/384 E., 2022/241 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2012 tarihli ve 2012/7414 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2014 tarihli ve 2012/787 Esas, 2014/130 Karar sayılı kararı ile sanığın kamu görevinin usulsüz olarak gösterilmesi suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 262 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 3. İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2014 tarihli ve 2012/787 Esas, 2014/130 Karar sayılı kararının sanık ve katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 24.10.2016 tarihli ve 2016/10457 Esas, 2016/7290 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Kanunu'nun 14 üncü maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 26.02.2016 günlü Resmî Gazete'de yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren 12.02.2016 günlü, 2016/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevinin Yargıtay 5. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir. 4. Görevsizlik kararı sonrası Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 15.04.2020 tarihli ve 2016/10292 Esas, 2021/1873 Karar sayılı kararı ile özetle, sanığın polisim diyerek katılan mağdureye rozetini gösterip ''bu binada ... diye biri oturuyor, sizin gibi çocuklara uyuşturucu satıyor, senin üstünü arayacağım" demek suretiyle mağdurenin üstünü eliyle araması şeklinde gerçekleşen eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç niteliğinde hataya düşülerek hüküm kurulması nedeniyle ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir. 5. İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarihli ve 2021/384 Esas, 2022/241 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 6. İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarihli ve 2021/384 Esas, 2022/241 Karar sayılı kararının katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.06.2022 tarihli ve 2022/8032 Esas, 2022/5564 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Kanunu'nun 14 üncü maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 23.01.2020 günlü, 2020/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevinin Yargıtay 5. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir. Dosyanın gönderildiği Yargıtay 5. Ceza Dairesince de 19.12.2022 tarihli ve 2022/5461 Esas, 2022/14603 Karar sayılı kararı ile temyiz incelemesi yapma görevinin Yargıtay 9. Ceza Dairesine ait bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi üzerine Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 2023/7 Esas, 2023/20 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 5. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir. II. GEREKÇE Sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasında, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla davaya bakma, delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 ve 5271 sayılı Kanun'un 4 üncü maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2022 tarihli ve 2021/384 Esas, 2022/241 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2023 tarihinde karar verildi.