Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2023/12524 · K. 2024/4716

2. Ceza Dairesi         2023/12524 E.  ,  2024/4716 K. "İçtihat Metni" SAYISI : 2015/806 E., 2016/311 K. ŞİKÂYETÇİ : ... SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜMLER : Mahkûmiyet EK KARAR : Eski hâle getirme ve temyiz talebinin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Gerekçeli karar başlığında suç adının iş yeri dokunulmazlığının ihlâli yerine "nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal etme" olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir. Hükümlerin açıklandığı tarihte Manisa T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanığa tefhim edilen kararda 5271 sayılı CMK'nın 263'üncü maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle” karar tefhimi işleminin usûlsüz olduğu anlaşılmış ise de, UYAP'ta yapılan incelemede sanığın, 27.12.2016 tarihli (uzlaşma talep ettiği) dilekçesinden karardan haberdar olduğunun anlaşıldığı, ancak yasal süresi zarfında sanığın temyiz talebinde bulunmadığı, 21.11.2022 tarihli dilekçesi ile eski hâle getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, bu talep üzerine Mahkemenin 19.12.2022 tarihli ek kararı ile sanığın eski hâle getirme ve temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu ek kararın sanığa tebliği üzerine sanığın anılan ek kararı temyizi akabinde, bu istem itiraz olarak değerlendirilip kanun yolunda yanılınarak Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2023 tarihli ve 2023/257 D.İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği anlaşılmakla, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu, bu sebeple Akhisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli eski hâle getirme ve temyiz isteminin reddine dair ek kararı ile bu ek karara yönelik Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2023 tarihli ve 2023/257 D.İş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olması nedeniyle yok hükmünde oldukları belirlenerek yapılan incelemede; Yüzüne karşı verilen ancak usûlsüz olarak tefhim edilen hükümleri sanığın, 27.12.2016 tarihinde öğrendiği, fakat 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 21.11.2022 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, sanığın süresinde olmayan eski hâle getirme ve temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 21.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.