Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2023/1471 · K. 2023/2643

2. Ceza Dairesi         2023/1471 E.  ,  2023/2643 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Mahkûmiyet Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden ... Çocuk Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/486 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.07.2015 tarihli ve 2015/2394 Esas numaralı iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında şikâyetçinin iş yerinin camını kırmak suretiyle Aygaz marka ocak, kömür sobası ve iş yerinin önündeki kamyonetten malzemelerinin çalındığı iddiasıyla hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1.b.1 31/3, 116/2, 31/3, 151/1, 31/3. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2.... Çocuk Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/486 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 31/3, 62, 51, 116/2, 31/3, 62, 151/1, 31/3, 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine, 2.000,00 TL ve 1.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebi; suçu işlediğine dair delilin olmadığına ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1.Katılanın 22.06.2015 günü saat 10.30 sıralarında iş yerine geldiğinde 2 adet kapı camının kırık olduğunu gördüğü, Aygaz marka ocak, markasını bilmediği kahverengi kovalı kömür sobasının ve iş yerinin önündeki kamyonetten yaklaşık 1.200,00 TL değerindeki 9 tane kapak ilavesinin çalındığını farkettiği, olay yerinde görevlilerce yapılan inceleme neticesinde elde edilen parmak izlerinin suça sürüklenen çocuğa ait olduğunun anlaşıldığı, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de, savunmasının kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğu ve müsnet suçu işlediği mahkemece kabul edilmiştir. 2.Suça sürüklenen çocuğun suçlamayı inkâr ettiği anlaşılmıştır. 3.... İl Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 23.06.2015 tarihli parmak izi ekspertiz raporu dava dosyasına eklenmiştir. IV. GEREKÇE Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu kabul etmemiş ise de; parmak izinin kırılan cam üzerinde bulunduğunun 23.06.2015 tarihli parmak izi ekspertiz raporu ile tespit edildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk müdafiinin delilin olmadığı yönündeki temyiz sebebi yerinde görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmış olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.11.2015 tarih, 2014/12-388 Esas ve 2015/403 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere erteleme kararı ile belirlenecek denetim süresinin kazanılmış hakka konu olamayacağı hususu dikkate alındığında, cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza süresinden az olamayacağı gözetilmeden 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk hakkında denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi, hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Çocuk Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/486 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından erteleme süresinin belirlenmesine ilişkin paragrafın tamamen çıkartılması ile yerine “suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun'un 51/3. maddesi gereğince 2 yıl 9 ay 10 gün denetim süresine tabi tutulmasına” cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.