İçtihatYargıtay2. Hukuk Dairesi23.03.2023

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi · E. 2023/1491 · K. 2023/1260

2. Hukuk Dairesi 2023/1491 E. , 2023/1260 K. "İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Kararın davalı karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 17.02.2020 tarihli ve 2019/4038 Esas, 2020/1133 Karar sayılı kararı ile karar bozulmuş, bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmına direnilmiş ve bu kararın da davalı karşı davacı kadın vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce bozma kararı yerinde bulunarak direnme kararı incelenmek üzere dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2022 tarihli ve 2022/2-1025 Esas 2022/1669 Karar sayılı ilâmı ile Mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, ilk kararda tartışılıp, değerlendirilmemiş yeni bir gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olduğunun kabulü gerektiği, bu yeni hükmün temyizen inceleme görevinin Özel Daireye ait olduğu gerekçesi ile dosya Dairemize gönderilmiştir. Hukuk Genel Kurulu tarafından dosya Dairemize gönderilmiş olmakla Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının eşinin ailesini beğenmediğini, müvekkiline saygı duymadığını, hakarete varan söz ve davranışlarda bulunduğunu, marka ve lüks düşkünü olduğunu, ortak evin ...’de olmasına rağmen ortak çocuk ile birlikte ...'da müvekkilinden ayrı bir şekilde yaşamaya başladığını, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını ileri sürerek tarafların öncelikle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 161 inci maddesine göre zina, bunun mümkün olmaması hâlinde aynı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine ve müvekkili yararına 500.000,00 TL maddî, 750.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davalı karşı davacı kadın vekili, davacı karşı davalı erkeğin ekonomik durumunu ortaya koyan belgelerin incelenmediğini, davacı karşı davalı erkeğin üzerine kayıtlı 7 taşınmazın olduğunu, şirket hissesini dava açıldıktan sonra abisine devrettiğini, çocuğun okulunun aylık ödemesinin de 5.000,00 TL olduğunu, davacı karşı davalı erkeğin tedbir nafakasından başka bir ödeme yapmadığını, çocuğun 18 yaşını doldurduğunu, hüküm altına alınacak iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere verilmesini belirterek direnme kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir. C. Hukuk Genel Kurulu Kararı 1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede, Daire kararının yerinde olduğu belirtilerek temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir. 2. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2022 tarihli ve 2022/2-1025 Esas 2022/1669 Karar sayılı ilâmı ile bozma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince tarafların güncel sosyal ve ekonomik durumları araştırılmak suretiyle direnme kararı verildiği, bu durumda Mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, ilk kararda tartışılıp, değerlendirilmemiş yeni bir gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olduğunun kabulü gerektiği, bu yeni hükmün temyizen inceleme görevinin Özel Daireye ait olduğu gerekçesi ile dosya Dairemize gönderilmiştir. D. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası miktarının az olup olmadığı ve iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren hükmedilip hükmedilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. 2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 371 inci maddesi ve 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası hükümleri ile 4721 sayılı Kanun`un 4 üncü maddesi, 182 nci maddenin üçüncü ve dördüncü fıkraları, 327 nci maddesinin birinci fıkrası, 330 uncu maddesi. 3. Değerlendirme 1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı karşı davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2. Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk Zübeyde Tuva yararına hükmedilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece, 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi · E. 2023/1491 · K. 2023/1260

İNCELENEN KARARIN

I. DAVA

II. CEVAP

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

IV. İSTİNAF

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

VI. TEMYİZ

VII. KARAR