Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2023/16147 · K. 2024/4486

4. Ceza Dairesi         2023/16147 E.  ,  2024/4486 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR SAYISI : 2007/78 E., 2007/637 K. SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Yerel Mahkemece kurulan hüküm sonrası verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Sanığın 28.02.2023 tarihli dilekçesinin, tefhimin usulüne uygun olmadığı iddiasını içermesi nedeniyle, bu başvurusunun temyiz isteği, Yerel Mahkemenin 13.03.2023 tarihli ek kararının da temyiz isteminin reddi niteliğinde oldukları, anılan ek karara yönelik 20.03.2023 tarihli başvurunun 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği süresinde yapıldığı ve incelenmesinin ise Yargıtayın yetkisinde olması nedeniyle mercii Ağır Ceza Mahkemesinin 28.03.2023 tarihli kararının hukuki değerinin bulunmadığı belirlenerek gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Yerel Mahkemenin yukarıda sayısı belirtilen 19.07.2007 tarihli kararıyla sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetine hükmedilmiştir. 2. Yerel Mahkemenin 13.03.2023 tarihli ek kararıyla sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın ek karara yönelik 20.03.2023 tarihli temyiz isteği, karara itiraz ettiğine ve dosyasının incelenmesi talebine ilişkindir. III. GEREKÇE Sanık ile baro tarafından görevlendirilen müdafiinin yüzlerinde 19.07.2007 tarihinde usûlüne uygun şekilde açıklanan asıl hükme karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 28.02.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, sanığın 24.03.2023 tarihli dilekçesinin ekinde gönderdiği sağlık kurulu ve ilaç kullanım raporlarının asıl hükmün temyiz süresi dönemiyle ilgisinin bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2024 tarihinde karar verildi.