Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2023/16876 · K. 2024/1296

4. Ceza Dairesi         2023/16876 E.  ,  2024/1296 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR SAYISI : 2010/162 E., 2010/931 K. SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Samsun Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2023 tarihli ve 2010/162 Esas, 2010/931 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2010 tarihli ve 2010/162 Esas, 2010/931 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 62 nci, 50 nci, 52 nci, aynı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 50 nci, 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 7.000,00 TL ve 3.000,00 TL adli para cezalarıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2023 tarihli ve 2010/162 Esas, 2010/931 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz isteği; asıl kararda kanun yolu bildiriminin hatalı olduğuna, gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmediğine, bu nedenle ek kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir. III. GEREKÇE Sanığın yokluğunda verilip 17.12.2010 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 16.02.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde karar verildi.