Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2023/19507 · K. 2023/9757

2. Ceza Dairesi         2023/19507 E.  ,  2023/9757 K. "İçtihat Metni"

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2019/609 E., 2022/291 K. ŞİKÂYETÇİ : ... SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54730 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02/07/2014 tarihli ve 2014/16 esas, 2014/343 karar sayılı ilamında yer alan, ".. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir. Bir okulun gündüz saatlerinde ve eğitime açık zaman diliminde mutat olarak girilmeye elverişli ve izinle girilmeyecek yerlerden olduğu, herkesin gidip orada iş ya da işlemini yaptırabileceği açıktır. .... Nitekim madde gerekçesi, mutat olarak girilebilen işyerlerine gündüz ya da çalışma saatlerinde girilmesinin hak sahibinin örtülü rızası nedeniyle suç oluşturmayacağını, ancak halka açık olmayan, çalışma saatleri dışında girilmesinin işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturacağını vurgulamaktadır..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Somut olayda, sanığın olay günü Keşan İlçesi Kurtuluş Caddesi üzerinde faaliyette bulunan marketten, saat 17:00 sıralarında marketin açık olduğu zaman diliminde ve işyerinin hizmet verdiği sırada reyondan bir adet sucuk alıp ücret ödemeden marketten ayrıldığı, ilgili işyerinin mutat olarak girilebilen yerlerden olduğu, gündüz ya da çalışma saatlerinde söz konusu işyerine girilmesinin hak sahibinin örtülü rızası nedeniyle işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeksizin, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde; 2-Kabule göre de; 5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesinde yer alan “Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adli para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde karşılaşabileceği muhtemel durumun sanığa usulüne uygun şekilde ihtar edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde; isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.