Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2023/20062 · K. 2023/4146

2. Ceza Dairesi         2023/20062 E.  ,  2023/4146 K. "İçtihat Metni" ... MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/1007 E., 2023/55 K. SUÇ : Kamu malına zarar verme HÜKÜM : Mahkûmiyet ... TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Van Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.10.2011 tarihli ve 2011/2926 Esas No'lu iddianamesi ile bir soruşturma kapsamında ifadesi alınmak üzere Asayiş Şube Müdürlüğüne götürülen sanığın, odada bulunan dolabın camını kırdığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli ve 2014/15 Esas, 2015/134 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/2, ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 08.03.2022 tarihli ve 2020/24473, 2022/3867 Karar sayılı kararı ile, gerekçeli kararın suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığına tebliğ edilmesi için dosya mahalline gönderilmiş, gerekçeli kararın Mahkemece tebliği üzerine suçtan zarar gören ..., 15.04.2022 tarihli dilekçe ile hükmü temyiz etmiştir. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.09.2022 tarihli ve 2022/6300 Esas, 2022/15142 Karar sayılı kararı ile suçtan zarar gören kurumun iddia hakkının kısıtlandığınan bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 3. Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde, Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/1007 Esas, 2023/55 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1.Katılan kurum vekilinin temyiz istemi; alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğine ve re'sen nazara alınacak sebeplere ilişkindir. 2.Sanığın temyiz istemi, katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve kısa süreli hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1.Bir soruşturma ile ilgili olarak ifadesi alınmak üzere Asayiş Şube Müdürlüğü'ne getirilen sanığın, olayla ilgili kendisine soru sorulmasına kızarak odada bulunan camlı dosya dolabının cam kısmını kırarak kamu malına zarar verdiği, sanığın suça konu zararı kovuşturma aşamasında giderdiğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. 2. Sanık atılı suçlamayı ikrar etmiş, zararı kovuşturma aşamasında ödediğine ilişkin dekont dosyada mevcuttur. IV. GEREKÇE 1. Katılan Kurum Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden; Kanun'un öngördüğü sınırlar arasında ceza tayini hakimin takdir ve değerlendirme yetkisinde ise de; bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması, bu konudaki gerekçenin suçun işleniş şekli, kanuna aykırılığın derecesi, suç sebepleri, sanığın kişiliği, kastın yoğunluğu gibi hususların dosya içeriğine uygun olması, emsal olaylar ile genel uygulama dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 3/1. maddesine uygun olarak işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı cezaya hükmolunması gerekmektedir. Somut olayda, sanığın ifade alma odasında bulunan dosya dolabına ait ve değer tespit tutanağına göre 5,00 TL değerindeki camı kırması şeklinde gerçekleşen eylemde, kamu malına zarar verme suçundan verilecek cezada alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren bir özellik olmadığı, hak ve nesafet kuralları ile 5237 sayılı Kanun'un 3/1. maddesinde yer alan orantılılık ilkesi gözetilerek ceza tayin edildiğinin anlaşılması karşısında katılan vekilinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. 2.Sanığın Temyiz İstemi Yönünden; Sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi karşısına, kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. madde ve fıkrası uyarınca vekâlet ücretine hükmedilmesinde ve adlî sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları dikkate alındığında, yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu izlenim edinilmediği şeklindeki dosyaya ve yasaya uygun gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi karşısında, sanığın temyiz sebepleri de reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/1007 Esas, 2023/55 Karar sayılı kararında sanık ve katılan kurum vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve katılan kurum vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.