Yargıtay 6. Hukuk Dairesi · E. 2023/2033 · K. 2023/2541

6. Hukuk Dairesi         2023/2033 E.  ,  2023/2541 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/17 E., 2023/403 K. HÜKÜM/KARAR : Esastan Red İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 4. Asliye Hukuk Mahkemesi Taraflar arasındaki konkoradto davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine, davacıların iflasına karar verilmiştir. Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinden ...'ın tekstil işletmesi, ...'ın ise Köfte işletmesi bulunduğunu, işletmelerinin aile işletmesi şeklinde olduğunu, müvekkillerinin ekonomik güçlük içinde bulunduğunu, sunulan konkordato projesinin tasdiki ile borçlarını ödeyebileceklerini ileri sürerek, konkordato projelerinin tasdikini talep etmiştir. II. CEVAP Bir kısım alacaklılar vekilleri müdahale dilekçelerinde; davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; mühlet içerisinde düzenlenen komiser raporlarından ve tüm bilgi ve belgelerden davacıların ilk proje ve revize projelerine göre konkordatonun başarıya ulaşması ihtimalinin bulunduğunun somut verilere dayalı olarak ispatlanamadığı, işletmelerin kar projeksiyonuna göre hedeflenen karın zamanla daha da düştüğü, mühlet içerisinde davacılar her ne kadar bir kısım çekleri iade olarak almış olsalar da mali kayıtlarına göre ödeme kabiliyetlerinin giderek düştüğü, bu hale göre projenin başarıya ulaşma ihtimalinin bulunmadığı, davacıların, alacaklı ... Tekstil firmasının alacağının bir kısmını reddetteği, daha sonra yaklaşık 4.500.000,00 TL borcu proje dışında yaptıkları anlaşma ile kabul ettikleri, bu miktar alacak kabulünün diğer alacaklıların haklarını açıkça zarara uğratacak olduğu, davacı borçluların konkordato komiserinin ve mahkemenin talimatlarına uymadığı gerekçesiyle konkordato projesinin tasdiki talebinin reddine tacir olan davacıların ayrı ayrı iflaslarına karar verilmiştir. IV. İSTİNAF A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. B. İstinaf Sebepleri Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; geçici mühlet süresinin 3 ay verilmesi gerekirken 2 ay verildiğini, konkordato komiserinin süresinde alacak kayıt başvurusu yapan alacaklıları belirlemediğini, sadece ticari defterde mevcut olan ve proje kapsamında olmayan alacaklılara yönelik sorgu işlemi yapıldığını, satışı yapılan minibüs hattının satış bedelinin alıcılardan tahsil edilmesine rağmen araç ve hattın devrinin yapılmadığını, alıcıların ödediği bedelin taraflara iade edilemediğini, konkordato komiserinin İİK madde 290 kapsamında görevlerini yerine getirmediğini, müvekkillerin bilonçolarının ayrı ayrı değerlendirilmesine rağmen, iki müvekkilin borç miktarının birlikte kabul edilerek her ikisininde iflasına karar verilmesi hukuka uygun olmadığını, ilk derece mahkemesinin alacaklıları zarara uğratma hareketlerinin olduğuna dair gerekçesi hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, ... tekstil ile yapılan taahhütnamenin müvekkilin ceza infaz kurumuna alınması baskısı altında vermek zorunda kaldığını, konkordato komiserine bu hususta bilgi verilmesine rağmen bu durumu görmezden geldiğini, borç toplamının yarısının müvekkillerin tasdik duruşmasından önce 7 aylık kesin mühlet süresi içerisinde tasfiye edildiğini, iflas kararı verilmesinin usul ve esasa uygun olmadığını istinaf nedeni olarak ileri sürmüştür. C. Gerekçe ve Sonuç Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; konkordato komiserinin yazılı raporu ile konkordatonun başarıya ulaşamayacağının belirtildiği, iflas kararı verilebilmesi için şirketin borca batıklık şartının aranmasına gerek olmadığı, İİK 292/ son fıkrası gereğince davacıların beyanlarının alındığı, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesindeki hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp kamu düzenine aykırılığın da tespit edilmediği gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür. C. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, konkordatonun tasdiki istemine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 nci maddesi, İİK’nın 276, 286 , 302, 305, 308. maddeleri. 3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. 2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Fazla yatırılan harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.