Yargıtay 6. Ceza Dairesi · E. 2023/20791 · K. 2024/8727

6. Ceza Dairesi         2023/20791 E.  ,  2024/8727 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/431 E. 2023/219 K. SUÇ : Nitelikli yağma HÜKÜMLER : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin bu kapsamda olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Oluş ve dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümde, herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır. Ayrıca dosyada Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir. Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli yağma suçunda Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04.07.2023 tarihli ve 2022/431 E. 2023/219 K. sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288 ve 289. maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 10.09.2024 tarihinde karar verildi. K A R Ş I O Y Dairemizin yerleşik içtihatları nazara alındığında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 150. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen "Malın değerinin azlığı" nedeniyle cezadan indirim yapılabilmesi için yasa koyucunun amacı, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması, maddenin uygulanması veya uygulanmamasına ilişkin gerekçenin de kararda gösterilmesi gerekir. 5237 sayılı TCK’nın yürürlük tarihinden itibaren TCK’nın 150/2 maddesi ile ilgili Dairemizin yerleşik içtihadında “daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca gereksinimi kadar alma” şartı hiçbir zaman tek ölçüt olarak kabul edilmemiştir. Bu cümle ile ifade edilmek istenen husus suçun konusuna ilişkin sanığın kastının baştan itibaren değer olarak az olan bir şeye özgülenmesidir. Mesela “bana çorba parası ver”, “sigara parası ver” ,“5 TL,10 TL, 50 TL (veya değer olarak az bir miktar) ver” şeklinde sözler sarf edilerek cebir veya tehdit uygulanmasında olduğu gibi. Ayrıca suçun işleniş şekli, olayın özelliği ve sanığın kişiliğinin de değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiştir. TCK’nın 150/2. maddesinin ilk halindeki “indirilir” ibaresi 29.06.2005 tarihli ve 5377 sayılı kanunla “indirilebilir” şeklinde değiştirilmiştir. Kanun metnindeki bu değişiklik de dikkate alındığında değer azlığı nedeniyle her halükarda indirim yapılması gerektiği düşünülemez. Dairemizin içtihatlarında da belirtildiği üzere olayın özelliği, suçun işleniş şekli ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek gerekçe gösterilmek suretiyle uygulanıp uygulanmaması yoluna gidilecektir. Bu konudaki takdir hakkının yargılama yapan ilk derece mahkemesine ait olduğu aşikardır. Belirtilen içtihat yıllar içinde yerel mahkemeler tarafından da benimsenmiş ve uygulanmasında herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Hal böyle olunca sadece yağma konusunun 200,00 TL olması nedeniyle TCK’nın 150/2 maddesi gereğince suça sürüklenen çocukların cezasından indirim yapılması isabetli olmamıştır. Bununla birlikte Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.12.2023 tarihli ve 2023/6-454 Esas, 2023/680 Karar sayılı ilâmında “madde ile getirilen sistem, sadece malın değerinin objektif ölçütlere göre belirlenerek cezadan indirim yapılmasından ibaret değildir. Olayın özelliği her somut olayda değerlendirmeye konu edilecek, meydana gelen haksızlığa faili iten etkenler ve bu haksızlığın mağdur üzerindeki etkileri de gözetilerek, indirim yapıp yapmama konusunda takdir kullanılacak ve maddenin uygulanıp uygulanmamasına ilişkin gerekçe kararda gösterilecektir. Buna karşılık maddenin uygulanmasındaki en önemli ölçüt, şüphesiz değer ölçüsüdür.” şeklinde izahatta bulunulmuştur. Somut olayda mağdur ...’ın saat 14.10 sıralarında Öğretmenler Caddesi üzerinde yürüdüğü sırada suça sürüklenen çocuk (SSÇ) ... ve ...’ın mağduru durdurup para istedikleri,mağdurun para yok demesi üzerine kolundan tutarak 769. sokağa götürdükleri, cebindeki paraları ver dedikleri, mağdurun vermeyeceğini söylediğinde bu kez yere yatırarak tekme ve yumruk vurmak suretiyle yaraladıkları, SSÇ Kadir’in mağdurun üzerini arayarak babasının dershane ücreti olarak kendisine verdiği 200,00 TL parayı zorla aldığının anlaşılması karşısında, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocukların özgülenen kastının mağdurun üzerindeki tüm parasını almaya yönelik olduğu, ayrıca suça sürüklenen çocuklar lehine TCK’nın 150/2. maddesinin uygulanmasının 20.12.2023 tarihli ve 2023/6-454 Esas, 2023/680 Karar sayılı Ceza Genel Kurulu kararında belirtilen esaslara da uygunluk arzetmediği, zira yağma konusunun inşaat işçisi olan katılan ...’nın mağdur ...’e ödemesi için verdiği 200,00 TL dershane ücreti olduğu ve katılan ile mağdur bakımından değerinin az olarak kabul edilemeyeceği, olayın özelliği ve suçun işleniş şekli nazara alındığında TCK’nın 150/2. maddesinin uygulanma şartlarının oluşmadığı kanaatinde olduğumuzdan aksi yöndeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.