Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2023/3583 · K. 2024/5453

1. Ceza Dairesi         2023/3583 E.  ,  2024/5453 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2020/1790 E., 2022/1485 K. SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1....2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.10.2020 tarihli ve 2015/211 Esas, 2020/170 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.11.2022 tarihli ve 2020/1790 Esas, 2022/1485 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin istinaf başvuruları üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280/1. maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasıyla sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın cezai sorumluluğunun olmadığına, suç vasfına, ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, ilişkindir. III. GEREKÇE 1. Katılan ... ve sanık ...'ın...2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda A 28 koğuşunda hükümlü olarak bulundukları, olay günü saat 08:00 sıralarında sayım için infaz koruma memurlarının koğuşa geldikleri esnada, henüz koğuş içerisine girmeden önce sanık, katılan ve tanık ...ın sayım amacıyla bahçe kısmında bulundukları, bu sırada sanığın öldürmeye elverişli bıçakla aniden katılana saldırdığı, sanığın savurduğu bıçağın katılanın sağ yanak, sağ kulak ve sağ kulak arkası saçlı deri bölgesine isabet ettiği, katılanın kendisini saldırıdan korumaya çalıştığı sırada infaz koruma memurlarının koğuş içerisine girdikleri, sanığı suçta kullandığı bıçakla birlikte katılana yönelik saldırı yaptığı halde gördükleri ve sanığa bıçağı bırakmasını söylemeleri üzerine sanığın bıçağı yere bırakarak saldırısına son verdiği, katılanın adli muayene raporlarına göre katılanda meydana gelen yaralanmaların yüzde sabit ize neden olduğu anlaşılmıştır. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, dosya içeriğine göre sanık hakkında Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 11.11.2016 tarihli rapora göre üzerine atılı suç bakımından sanığın cezai sorumluluğunun tam olduğu, katılandan kaynaklanan haksız bir söz ya da davranış bulunmaması nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği, sanığın adli sicil belgesindeki kayıtların tekerrüre esas ve ikinci kez mükerrirlik hükmünün uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.11.2022 tarihli ve 2020/1790 Esas, 2022/1485 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca...2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde karar verildi.