Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2023/4250 · K. 2024/9902

11. Ceza Dairesi         2023/4250 E.  ,  2024/9902 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/419 E. 2023/245 K. SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, yüklenen defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun oluşmasında defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanığa ait olduğu, 213 sayılı VUK'nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve tekrar istenildiğinde ibraz etme zorunluluğu bulunduğu; ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 23.11.1999 tarihli ve 1999/11- 273/288 sayılı içtihadında da açıklandığı üzere defter ve belgelerin çalındığı-kaybolduğu-bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde Kanun'un 139. maddesinde yazılı hususlarda usulüne uygun tebligat aranmayacağı; somut olayda, 2012 yıllarına ait defter ve belgelerin ibrazı hakkındaki istem yazısının sanığın kardeşine tebliğine rağmen, defter ve belgeleri ibraz etmeyen sanığın aşamalardaki savunmasında her ne kadar kardeşinin şirketle ilgisini olmadığını ve kendisine haber vermediğini beyan etmiş ise de, cezaevinden çıktıktan sonra muhasebecisinden sorduğunda defter ve belgelerin başkasında olduğunu söylemesi nedeniyle teslim edemediğini beyan etmesi, bu savunmanın yasanın aradığı anlamda mücbir sebep oluşturmaması, defter belgeleri 5 yıl saklama zorunluluğuna dair sorumluluğun muhasebeci yahut başkasına devredilememesi karşısında tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak; 1.15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir.” fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.” hükmünün getirildiği anlaşılmakla; defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, yine özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, 2.Dairemizin 16.05.2022 tarih ve 2019/2647 esas, 2022/8466 karar sayılı bozma kararına konu mahkemenin 06.07.2015 tarihli hükmünün sanık tarafından temyiz edilip aleyhe temyiz istemi bulunmadığı cihetle anılan hükümde sanık hakkında İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.10.2013 tarihli ve 2012/1006 Esas, 2013/629 Karar sayılı ilamı birinci kez mükerrirliğine esas alınmışken bozma sonrası verilen incelemeye konu hükümde aleyhe olacak biçimde Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/288 Esas, 2006/199 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyeti nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrer olduğu kabul edilerek tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kazanılmış hak ilkesinin ihlal edilmesi, Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve Mahkemenin 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesindeki seçenek yaptırımları uygulamayacağına dair takdiri de gözetilerek sanık hakkında kurulan hükmün birinci paragrafından sonra gelmek üzere "7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 4. fıkrası gereğince tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı anlaşılmakla sanığın cezasında yarı oranda indirim yapılarak 9 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," fıkrasının eklenmesi, devamının "Cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurularak cezasında 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 7 AY 15 GÜN HAPİS CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA, şeklinde düzeltilmesi ve tekerrür uygulamasına ilişkin paragrafın çıkarılarak yerine bozma öncesi hükümde yer alan "Sanığın İstanbul 31. ASCM nin 2012/1006-2013/629 E-K sayılı 01/10/2013 günlü kararı ile TCK 142/1-a, 35 maddeleri gereğince 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılması ve bu kararın kesinleşme tarihi olan 11/11/2013 tarihinden itibaren 3 yıl geçmeden yeniden suç işlemesi nedeniyle sanığa verilen hapis cezasının infazında TCK 58/6 madde gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.