Yargıtay 10. Ceza Dairesi · E. 2023/4611 · K. 2023/11606

10. Ceza Dairesi         2023/4611 E.  ,  2023/11606 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : 2311 sayılı Kanun'a muhalefet HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 gün 2015/85 Esas 2015/808 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin son fıkrası ile Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. B. Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.02.2022 tarihli ve 2020/20089 Esas, 2022/1689 Karar sayılı kararı ile; "Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması, Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına," diyerek bozulmasına karar verilmiştir. C. Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.06.2022 gün ve 2022/166 Esas 2022/290 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi ile Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesi, 52 nci maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl hapis 10.000,00 TL para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, ancak sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek cezanın 10 ay hapis ve birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi olma şeklinde uygulanmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri özetle; Sanık temyiz dilekçesinde sebep göstermemiştir. III. OLAY VE OLGULAR İddia, sanık savunması, araştırma ve yakalama tutanağı, uzmanlık raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde suç tarihinde sanığın ikametinde ve müştemilatında yapılan aramada evinin bahçesinde uzmanlık raporuna göre 43,8 gr. esrar elde edilmesine elverişli farklı boyutlarda ekili vaziyette 42 kök hint keneviri elde edildiği, her ne kadar sanık savunmalarında bu bitkileri bilerek ve isteyerek yetiştirmediğini, uyuşturucu kullandığını, bu tohumların kullandığı esrarı balkonda temizlerken düşen tohumlar olup bitkilerin de bu şekilde kendiliğinden yetiştiğini beyan etmiş ise de soruşturma aşamasında düzenlenen tutanaklarla söz konusu kenevir bitkilerinin 42 kök olup Yargıtay 10 Ceza Dairesinin 2017/4076 Esas 2018/6219 Karar sayılı ilamı ve benzer bir çok içtihadında belirttiği üzere bu sayıdaki kenevirlerin münhasıran kendi ihtiyacını karşılamak amacıyla yetiştirildiğini kabul etmenin mümkün olmadığı, bitki sayısı ve elde edilebilecek esrar miktarı itibariyle eylemin 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında esrar elde etmek amacıyla hint keneviri ekme suçunu oluşturduğu anlaşıldığından sanığın eylemine uyan bu madde gereğince cezalandırılmasına karar vermek gerekmiş ancak sanık hakkında ilk yargılamayı yapan 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 tarih 2015/185 Esas 2015/808 kararıyla hükmedilen hürriyeti bağlayıcı ceza ve birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilip aleyhe temyiz istemi bulunmadığından 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkı bulunduğu anlaşıldığından kazanılmış hak korunmak suretiyle cezalandırılmasına karar verildiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.06.2022 gün ve 2022/166 Esas 2022/290 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2023 tarihinde karar verildi.