Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2023/6017 · K. 2024/6105

1. Ceza Dairesi         2023/6017 E.  ,  2024/6105 K. "İçtihat Metni" U Y A R L A M A MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi ASIL KARAR TARİHİ : 26.02.1991 EK KARAR TARİHİ : 03.05.2023 SAYISI : 1987/95 E., 1991/19 K. HÜKÜMLÜ : ... SUÇ : Kasten öldürme EK KARAR : Uyarlama talebinin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Hükümlü hakkında verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, ek karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.1991 tarihli 1987/95 Esas, 1991/19 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmünün Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 30.09.1991 tarihli ve 1991/1852 Esas, 1991/2237 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, hükümlü müdafiinin uyarlama talebi üzerine aynı mahkemenin 03.05.2023 tarihli ve 1987/95 Esas, 1991/19 Karar sayılı karar sayılı ek kararı ile uyarlama talebinin reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Hükümlü müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine uyarlama yapılması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. III. GEREKÇE Hükümlü hakkında kasten öldürme suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 448 ve 51/1, 59 maddeleri uyarınca kurulan hükmünden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 7/2 maddesi ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu kurulan hükümde bozma nedeni dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Lehe yasa karşılaştırılmasında, hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un uygulanması halinde 5237 sayılı Kanun'un 81, 29 ve 62. maddelerine göre 15 yıl hapis cezası belirlenmesi durumunda cezaların eşitliği halinde 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin lehe olacağı gerekçesiyle uyarlama talebinin kabul edilmesi yerine, müebbet hapis cezası yerine 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca hatalı şekilde 24 yıl hapis cezası belirlenerek uyarlama talebinin reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.05.2023 tarihli ve 1987/95 Esas, 1991/19 Karar sayılı karar sayılı ek kararının hükümlü müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden ve re'sen yapılan incelmede 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği hükmün, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2024 tarihinde karar verildi.