Yargıtay 10. Ceza Dairesi · E. 2023/7842 · K. 2023/8336

10. Ceza Dairesi         2023/7842 E.  ,  2023/8336 K. "İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.04.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ila yedinci fıkraları, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 54 ve 63 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. B. Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin, 23.10.2014 tarihli ve 2014/349 Esas, 2014/620 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi uyarınca takdir edilen 6 ay 20 gün hapis cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın itiraz edilmeksizin 13.11.2014 tarihinde kesinleşmesi üzerine, denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir. C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin 10.12.2015 tarihli ve 2015/396 Esas, 2015/843 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 50 nci maddesinin üçüncü ve aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 4.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmiştir. D. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 22.03.2021 tarihli ve 2019/7526 Esas, 2021/3739 Karar sayılı kararı ile, sanığın eylemine ilişkin suç konusu uyuşturucu maddelerin paket sayısı, miktarı, olay yeri, savunması ve ele geçiriliş biçimine göre, sanığın eyleminin ticaret amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği, gerekçesiyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilmiştir. E. Bozmaya uyularak, Ankara 1. Çocuk Mahkemesinin, 11.05.2021 tarihli ve 2021/116 Esas, 2021/193 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilmiş, karar itirazın reddi üzerine kesinleşmiştir. F. Görevsizlik kararı üzerine, Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 11.03.2022 tarihli ve 2021/205 Esas, 2022/59 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca hükmedilen 4 yıl 2 ay hapis ve 3 gün adli para cezasının, sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç olarak 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.