İçtihatYargıtay7. Hukuk Dairesi08.05.2024

Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2024/1494 · K. 2024/2457

7. Hukuk Dairesi 2024/1494 E. , 2024/2457 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi SAYISI : 2022/613 E., 2024/197 K. DAVA TARİHİ : 18.03.2020 KARAR : Süre yönünden reddine İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. Asliye Hukuk Mahkemesi EK KARAR : 13.01.2022 SAYISI : 2020/200 E., 2021/777 K. Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun süre yönünden reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili ile davalının 18.08.2013 tarihinde evlendiğini, sonrasında boşandıklarını ve boşanma kararının 07.01.2019 tarihinde kesinleştiğini, dava konusu bağımsız bölümün 09.12.2009 tarihinde müvekkili tarafından satın alındığını, 07.01.2019 tarihinden itibaren davalının haksız olarak taşınmazı kullandığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davalının dava konusu bağımsız bölüme el atmasının önlenmesine, 29.420,61 TL ecrimisil bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. 2. İlk Derece Mahkemesinin 08.12.2021 tarihli kararı ile davalının yargılama gideri ve harcın yanlış hesaplandığına dair tashih talebinin reddine karar verilmiştir. 3. İlk Derece Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ek kararı ile davalı asil tarafından karar 27.12.2021 tarihinde istinaf edilmiş ise de kararın davalıya 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, 2 haftalık yasal süre içerisinde istinaf edilmediği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusu süresinde olmadığından istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davalı temyiz dilekçesinde özetle; esasa ilişkin itirazlarının yanında mahkemeye gerekçeli karardaki hesaplama hataları üzerine düzeltme talebinde bulunduklarını, 08.12.2021 tarihli tavzih kararının taraflarına 17.12.2021 tarihinde tebliğ edildiğini, iki haftalık süresi içinde 27.12.2021 tarihinde istinaf kanun yoluna başvuruda bulundukları halde reddedildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir. C. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 345, 370 ve 371 inci maddeleri, 2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi. 3. Değerlendirme Dosyanın incelenmesinde; mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davalı tarafa 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 07.12.2021 tarihinde tavzih talebinde bulunduğu, mahkemece 08.12.2021 tarihli ek karar ile tavzih talebinin reddine dair verilen kararın davalıya 17.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 27.12.2021 tarihli dilekçe ile süre tutumu talep ederek istinaf itirazlarını ileri sürdüğü, 27.01.2022 tarihli dilekçe ile de ek karara karşı istinaf taleplerini ileri sürdüğü görülmektedir. Mahkemece 13.01.2022 tarihli ek karar ile davalı tarafından 2 haftalık yasal süre içinde karar istinaf edilmediğinden istinaf talebinin reddine karar verilmiş, davalı tarafın ek kararı istinaf etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusu süresinde olmadığından istinaf talebinin reddine dair verilen karar süresinde temyiz edilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin 19.10.2021 tarihli asıl kararı yönünden yapılan incelemede; hükmün davalıya 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, istinaf dilekçesinin 27.01.2022 tarihinde sunulduğu, bu süre itibariyle 6100 sayılı Kanunun 345 inci maddesinde belirtilen iki haftalık yasal sürenin geçtiği, davalı tarafın sunduğu 27.12.2021 tarihli süre tutum dilekçesi itibariyle de sürenin geçtiği anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesinin davanın esası hakkında istinaf talebinin süresinde kabul edilmemesinde isabetsizlik yoktur. Süre tutum dilekçesi adı altında 6100 sayılı yasada bir düzenleme bulunmamaktadır. Bunun yanında, davalı 27.12.2021 tarihli dilekçesinde ek karara yönelik de itirazlarını bildirdiğinden tavzih talebinin reddine ilişkin ek kararın tebliğ edildiği 17.12.2021 tarihine göre ek karara yönelik istinaf talebi süresinde kabul edilmelidir. O hâlde Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin tavzih talebinin reddine ilişkin ek karara yönelik istinaf itirazı incelenerek karar verilmesi gerekirken ek karara yönelik inceleme yapılmadan karar verilmesi hatalı olmuştur.