Yargıtay 7. Ceza Dairesi · E. 2024/1652 · K. 2024/4210

7. Ceza Dairesi         2024/1652 E.  ,  2024/4210 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR SAYISI : 2019/261 E., 2019/349 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi EK KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma 1.Tarım ve Orman İl Müdürlüğü Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden; suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla, sanığın eyleminin 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçu kapsamında kaldığı, buna göre de Tarım ve Orman İl Müdürlüğünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır. 2.Sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyizi yönünden, 02.10.2019 tarihli ek kararın, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz istemi, mahkeme kararının usulüne uygun olmayan şekilde eksik tefhim edildiğine, sanığın hak arama hürriyetinin ihlal edildiğine ve mahkeme kararının bozulması istemine ilişkindir. II. GEREKÇE A. Tarım ve Orman İl Müdürlüğü Vekilinin Temyizi Yönünden Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla, sanığın eyleminin 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçu kapsamında kaldığı, buna göre de suçtan zarar gören sıfatı olmayan Tarım ve Orman İl Müdürlüğünün, 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. B.Sanık Müdafiinin Ek Karara Yönelik Temyizi Yönünden Mahkemenin 19.09.2019 tarihli ve 2019/261 Esas - 2019/349 Karar sayılı kararı aleyhine sanık müdafiinin temyiz talebinde bulunulması üzerine, mahkemenin 02.10.2019 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, sanık müdafii tarafından bu kararın da temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2020 tarihli yazısı ile sonradan yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun uyarınca değerlendirilme yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği anlaşılmış ise de, mahkemenin 02.10.2019 tarihli ek kararının temyizi üzerine dosyanın temyiz talebi değerlendirilmek üzere Dairemize gönderilmesi gerekirken 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi uyarınca iade edilemeyeceği anlaşılmakla, Sanık müdafiinin yüzüne karşı verilip usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 01.10.2019 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir. III. KARAR A. Tarım ve Orman İl Müdürlüğü Vekilinin Temyizi Yönünden Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Tarım ve Orman İl Müdürlüğü vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.Sanık Müdafiinin Ek Karara Yönelik Temyizi Yönünden Gerekçe bölümünde (B) açıklanan nedenle sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 18 .04.2024 tarihinde karar verildi.