İçtihatYargıtay8. Ceza Dairesi04.06.2024

Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2024/17259 · K. 2024/4768

8. Ceza Dairesi 2024/17259 E. , 2024/4768 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/2051 E., 2020/1400 K. SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.10.2016 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında başka suçla birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (b) bendi ve beşinci fıkrası, 53 üncü ve 63 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmaları için kamu davasının açıldığı anlaşılmıştır. 2. Tekirdağ 4.Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 15.03.2018 tarih ve 2016/598 Esas ve 2018/169 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilerek dosya Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir. 3. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13.03.2019 tarihli kararıyla sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı sayılı Kanun' un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (b) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarih ve 2019/2051 Esas, 2020/1400 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanıklar müdafii ve katılan kurum vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılan kurum vekilinin temyiz istemi yönünden Mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik olmadığından, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. 2. Sanıklar müdafiinin temyiz istemi yönünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 20.10.2020 tarihli ve 2019/2051 Esas, 2020/1400 Karar sayılı kararının sanıklar müdafii Av....'e 09.11.2020 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği ancak sanıklar müdafii Av.... tarafından temyiz dilekçesi verilmediği anlaşılmış ise de; sanıklar müdafii Av....'in 10.11.2022 tarihli dilekçe ile vekillikten 14.03.2019 tarihinde azledildiğini bildirdiği anlaşılmakla; azil dilekçesinin, kararın tebliğinden sonra bildirilmemesi nedeniyle sanıklar müdafii Av........, 17.11.2022 tarihli temyiz dilekçesi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede; 1.Dava dosyası içeriği, mağdur anlatımları, mağdur anlatımlarını doğrulayan adli raporu, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, uzmanlık raporu, sanıkların savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediği, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin, sanıkların atılı suçu işlemediğine, katılanın aşamalarda çelişkili beyanda bulunduğuna, beyanlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verildiğine, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, hukuka aykırı olarak elde edilen delillerin hükme esas tutulduğuna, eksik inceleme sonucu verilen mahkumiyet kararının bozulması gerektiğine yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. 2. 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen ''mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın, onu kendiliğinden güvenli bir yerde serbest bırakma'' şartlarının gerçekleşmediği ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığından sanıklar müdafiinin bu hususa ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir. 3.Mahkemesince gerekçesi gösterilmek suretiyle sanıklar hakkında takdiri indirim uygulanmadığı anlaşılmakla, hükümde bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargıtay 8. Ceza Dairesi · E. 2024/17259 · K. 2024/4768

I. HUKUKÎ SÜREÇ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

III. OLAY VE OLGULAR

IV. GEREKÇE

V. KARAR