Yargıtay 5. Hukuk Dairesi · E. 2024/5147 · K. 2024/7583

5. Hukuk Dairesi         2024/5147 E.  ,  2024/7583 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2014/98 Esas, 2014/426 Karar DAVA TARİHİ: 10.03.2014 KARAR : Ret Taraflar arasında görülüp kesinleşen kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri ve irtifak hakkı karşılığının tahsili istemi davasında Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı idare vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiş, taraflarca karar düzeltme yoluna gidilmediğinden karar 12.11.2015 tarihinde kesinleşmiştir. Davalı idare vekili 09.01.2023 tarihli dilekçesi ile koordinatsız kroki düzenlendiğini, yeniden fen raporu düzenlettirilmesi gerektiğini ve buna göre kararın tavzih edilmesini talep etmiştir. Mahkemece 10.01.2023 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine ilişkin ek karar verilmiştir. Ek karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: Temyiz istemi, hükme esas alınan fen bilirkişi raporundaki irtifak tesis edilen alan ile Bölge Müdürlüğü tarafından yapılan inceleme sonucunda tespit edilen irtifak tesis edilen alanın farklı yüzölçümlerine sahip olması nedeniyle infazda tereddüte yol açan ve kesinleşen kararın tavzihi isteminin reddine yönelik Mahkemenin 10.01.2023 tarihli ek kararına ilişkindir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde, hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve kanuna uygun olmayacağı anlaşıldığından, tavzih talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir. KARAR Açıklanan sebeplerle; Mahkemece verilen 10.01.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA, Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine, davalı idareden 2.107,84 TL temyize başvurma harcından peşin alınan 492,00 TL harcın mahsubu ile bakiye 1.615,80 TL harcın alınmasına, 25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.