Yargıtay 7. Ceza Dairesi · E. 2024/564 · K. 2024/4278

7. Ceza Dairesi         2024/564 E.  ,  2024/4278 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR SAYISI : 2019/261 E., 2019/349 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Mahkumiyet, kaçak eşyanın müsaderesi EK KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması Sanığın temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyizi yönünden, 29.03.2016 tarihli ek kararın, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I.TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteminin, temyiz etme iradesini göstermesi dışında herhangi bir gerekçe içermediği anlaşılmıştır. II. GEREKÇE Mahkemenin 17.11.2015 tarihli ve 2015/497 Esas - 2015/994 Karar sayılı kararı aleyhine sanık tarafından temyiz talebinde bulunulması üzerine, mahkemenin 29.03.2016 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, sanık tarafından bu kararın da temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2020 tarihli yazısı ile 14.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 61 ve 62 inci maddeleriyle değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3 ve 5 inci maddelerinde yapılan değişiklikler uyarınca yeniden değerlendirme yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği anlaşılmış ise de, mahkemenin 29.03.2016 tarihli ek kararının temyizi üzerine dosyanın temyiz talebi değerlendirilmek üzere Dairemize gönderilmesi gerekirken 7242 sayılı Kanun'un 63 ncü maddesi uyarınca mahkemesine iade edilemeyeceği anlaşılmakla, Sanığın gıyabında verilen ve 11.01.2016 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 24.03.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 25.04.2024 tarihinde karar verildi.