İçtihatYargıtay2. Hukuk Dairesi26.09.2024

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi · E. 2024/5813 · K. 2024/6481

2. Hukuk Dairesi 2024/5813 E. , 2024/6481 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ: Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/760 E., 2024/796 K. KARAR : Esastan ret İLK DERECE MAHKEMESİ: Zonguldak 2. Aile Mahkemesi SAYISI : 2021/201 E., 2023/130 K. Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; kısıtlının eşiyle boşandığını, ortak çocuk ile görüşme yapabilmek için Zonguldak 2.İcra Müdürlüğünün 2010/2131 Esas sayılı icra dosyasına talep açtığını, ancak mahkeme kararındaki görüş günleri ile ceza evinin belirtmiş olduğu günlerin farklı olmasından dolayı kısıtlı ile çocuk arasında kişisel ilişki tesis edilemediğini, kısıtlı adına Zonguldak 2.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/190 Esas sayılı dosyasından husumet izni alındığını, davacının ceza evinde tüm kurallara uyan bir mahkum olup işçi koğuşunda cezasını infaz ettiğini, davacının ortak çocuk ile icra dışında hiçbir şekilde görüşmediğini, çocuğu ile ilgili bilgi alamadığı gibi hiçbir şekilde haberde alamadığını, bu nedenlerden dolayı davacı ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki günlerinin belirlenmesi ve belirlenecek günlere, cezaevinden istenecek görüşme günlerine göre yine davacının yattığı koğuş değişmesi halinde görüş günleri de değişeceğinden dolayı bu hususunda dikkate alınarak, davacının tekrar tekrar dava açmasına mahal vermeyecek şekilde görüşme günlerini esnek olarak belirlenmesinin isteme zorunluluğu olduğunu belirterek görüş günlerinin yeniden düzenlenmesine, ortak çocuk ile davacı arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Tarafların boşanmalarından sonra ortak çocuğun annesi yanında kaldığı, davacı babanın 13.02.2015 tarihinde ceza infaz kurumuna girdiği, koşullu salıverilme tarihinin 28.01.2056 olduğu, babanın ceza infaz kurumuna girmesinden sonra bu durumu düzenleyen kişisel ilişkiye yönelik bir karar olmamasına rağmen çocuğun ceza infaz kurumunda babası ile görüştüğü, annenin buna karşı çıkmadığı, son üç dört yıldır çocuğun babası ile görüşmek istemediği, babanın çocuğu görebilmek için bir kısım girişimlerde bulunduğu, durumun bir şekilde Aile ve Sosyal Hizmetler Müdürülüğü'ne intikal ettiği, dava öncesinde kurum tarafından çalışma yapıldığı, çocuğun bu süreç dolayısı ile babasını suçladığı, sonuç olarak babasından uzaklaştığı, baba yönünden hazırlanan raporda babanın uzun süre ceza infaz kurumunda kalacak olması sebebiyle çocuğu ile zaman geçirmesinin kısıtlı olacağı, çocuğun baba, davacının çocuk sevgisine ihtiyacı olduğu bu nedenle kişisel ilişki kurulmasının her iki tarafın da yararına olacağının belirtildiği, çocuk hakkında hazırlanan raporlarda ise; çocuğun; babasının görüş günlerine gittiğinde babasının kendisi ile ilgilenmek yerine babaannesi ile konuşup annesini çekiştirdiğini, kendisine, "Annen seni sevmiyor, o çok kötü biri, onu öldüreceğim" gibi sözler söylediğini, babasını ziyarete gitmek istemediğini dile getirdikten sonra babasının değişip ilgi göstermeye başladığını, bu nedenle babasının davranışlarını samimi bulmadığını, bu olaylardan sonra bir kez görüştüğünü, bu görüşmede babasının kendisinde özür dilediğini ancak kendisinin affetmediğini, annesinin babası ile görüşmesine engel olmadığını ancak kendisinin kesinlikle babası ile görüşmek istemediğini anlattığı, mevcut durumda annenin çocuğun babası ile görüşmesine karşı çıkmadığı ancak ergenlik dönemindeki çocuğun buna zorlanmasının çocuğu olumsuz etkilediğini beyan ettiği, çocuk lehine verilen danışmanlık tedbiri kapsamındaki görüşmelerin çocuk ile baba arasındaki bağı güçlendirme konusunda başarılı olmadığı, 02.01.2023 tarihli rapora göre; çocuğun babası ile görüşmek istememe nedeninin baba ve babaannenin çocuğun güvenli alanının zaman zaman tehdit ettiği düşüncesinden kaynaklandığı, babanın şikayeti sebebiyle çocuğun kurum bakımına alınma riski ile kaşı karşıya kalması sebebiyle baba ile çocuk arasındaki güven bağının zedelendiği, çocuğun duruma ılımlı bakış açısı ile bakmadığı, sonuç olarak babanın ceza evi görüş günlerinde ilgi bekleyen çocuk ile ilgilenmek yerine annesini kötülemesi, annesi için tehdit içeren sözler söylemesi, kendisini kurum bakımına alınma riskine soktuğunu düşünmesi sebepleri ile çocuğun babaya kızgın ve öfkeli olmasının doğal olduğu, annenin çocuğun baba ile görüşmesine engel olmadığı gözetildiğinde çocuğun baba ile görüşmek istememesinin başkası etkisinden değil kendi iradesine dayandığının kabul edilmesi gerektiği, karar tarihi itibariyle 15 yaşına yaklaşan çocuğun ceza evinde bulunan baba ile görüşmeye zorlanmasının çocuğun örselenmesine ve huzurunun bozulmasına sebep olabileceği, kişisel ilişkiye dair ilamların maddî anlamda kesin hüküm teşkil etmediği, koşulların değişmesi halinde her zaman yeniden kişisel ilişkinin düzenlenebileceği" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi · E. 2024/5813 · K. 2024/6481

I. DAVA

II. CEVAP

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

IV. İSTİNAF

V. TEMYİZ

VI. KARAR