Haberin özeti
1956’da evlenen ve 2002’de boşanan çiftin erkeği 2009’da hayatını kaybetti. Kadın, evlilikleri sırasında birlikte oluşturduklarını ileri sürdüğü 655 yöresel müzik aleti ile el yazması kitap ve belgelerden oluşan koleksiyonun, eski eşinin çocuğu tarafından kendisine haber verilmeden satılmak istendiğini belirterek dava açtı. Koleksiyonun yarısının kendisine ait olduğunun tespitini talep etti.
Asliye Hukuk Mahkemesi, kadının eşyaların eski eşine ait olduğunu kabul ettiği 1992 tarihli özel anlaşmaya dayanarak davayı reddetti. Yargıtay 11’inci Hukuk Dairesi ise bu anlaşmanın, önceki boşanma davasından vazgeçilmesiyle geçerliliğini yitirdiğine işaret ederek, diğer deliller incelenmeden karar verilmesini hatalı buldu ve hükmü bozdu.
Yeniden yapılan yargılamada mahkeme, koleksiyonun çift tarafından ortaklaşa oluşturulduğunun tanık anlatımlarıyla kanıtlanamadığı gerekçesiyle davayı tekrar reddetti. Bunun üzerine dosyayı yeniden inceleyen Yargıtay, erkeğin eşine yazdığı 1993 tarihli imzalı mektup ile 1990 tarihli vekaletname başta olmak üzere yazılı belgelerin değerlendirilmediğini belirtti.
Yargıtay, mektup, vekaletname ve tanık ifadelerinin birlikte incelenmesi sonucunda koleksiyonun ortak emek ve maddi katkıyla oluşturulduğunun anlaşılabileceğine hükmetti. Kadının katkısının karşılığını para olarak talep edebileceğini belirten Daire, kararı ikinci kez bozarak dosyayı Asliye Hukuk Mahkemesi’ne gönderdi. Karar metninde, davayı açan kadının da yaşamını yitirdiği bilgisi yer aldı.
