Danıştay Vergi Dairesi · E. 2023/3611 · K. 2024/1122

Danıştay 9. Daire Başkanlığı         2023/3611 E.  ,  2024/1122 K. "İçtihat Metni" T.C. D A N I Ş T A Y DOKUZUNCU DAİRE Esas No : 2023/3611 Karar No : 2024/1122 TEMYİZ EDEN (DAVALI) : ... Vergi Dairesi Başkanlığı VEKİLİ : Av. ... KARŞI TARAF (DAVACI) : ... Madencilik Metalurji İnşaat San. ve Tic. A.Ş. VEKİLİ : Av. ... İSTEMİN KONUSU : .... Bölge İdare Mahkemesi .... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. YARGILAMA SÜRECİ: Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, 2019 ve 2020 yılları için 7326 sayılı Kanun'a göre yapılan kurumlar vergisi matrah artırımına %20 değil %15 vergi oranı uygulanması gerektiğinden bahisle anılan dönemlere ilişkin olarak ihtirazi kayıtla verilen kurumlar vergisi beyannamesine istinaden fazladan ödenen 2.681.712,40 TL kurumlar vergisinin iptali ve anılan tutarın tecil faizi ile iadesi istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; 2019 ve 2020 takvim yıllarına ilişkin kurumlar vergisi beyannamelerinin süresinde verildiği, beyannamelere istinaden tahakkuk eden vergilerin süresinde ödendiği, davalı idare tarafından, 1 seri no'lu 7236 sayılı Genel Tebliği'nde yer verilen ve indirimli vergi oranından yararlanma şartlarından biri olarak öngörülen "Kanun'un 2 ve 3'üncü madde hükümlerinden yararlanılmış olması şartıyla ödenmiş olması" ifadesinin önüne "herhangi bir dönem için" ibaresi konulmak suretiyle sözkonusu şartın ihlal edildiğinden bahisle davacı şirketin indirimli vergi oranından yararlandırılmadığı, 7236 sayılı Kanunun artırım yapılmak istenen yıla ilişkin olarak, indirimli vergi oranından yararlanma şartını yıllık beyannameleri süresinde vermeye, bu vergi türlerinden tahakkuk eden vergileri süresinde ödemiş olmaya ve Kanun'un 2 ve 3.maddesinden yararlanılmamış olmasına" bağladığı, indirimli vergi oranı uygulaması ile kanun koyucunun vergilerini süresinde ödeyen mükellefleri teşvik etmeyi ve ödüllendirmeyi amaçladığı, kanun koyucunun bu amacı ile 7236 sayılı Kanun'un indirimli vergi oranı uygulamasına ilişkin maddesinin son cümlesinde yer verilen "İstisna, indirim ve mahsuplar nedeniyle bu beyannameler üzerinden ödenmesi gereken verginin bulunmaması hâlinde de bu hüküm (indirimli vergi oranı) uygulanır." hükmü birlikte değerlendirildiğinde, Mahkemelerince bu vergi türlerinden tahakkuk eden vergilerden anlaşılması gerekenin gelir veya kurumlar vergisi olduğu sonucuna varıldığı, yapılan açıklamaların aksine, 1 seri no'lu 7236 sayılı Genel Tebliği'nde ise " bu vergi türlerine ilişkin olarak herhangi bir dönem için 7326 sayılı Kanun’un 2 nci ve 3 üncü maddeleri hükümlerinden yararlanmamış olmaları şartıyla" düzenlemesi içine eklenen " herhangi bir dönem için" ibaresi ile indirimli vergi oranı uygulamasının kapsamı daraltılarak, indirimli vergi oranı uygulaması için 7236 sayılı Kanun'da öngörülmeyen yeni bir ilave şart getirildiği, hiyerarşik normlar sistemi olan hukuk düzeninde alt düzeydeki normların, yürürlüklerini üst düzeydeki normlardan aldığı, normlar hiyerarşisinin en üstünde evrensel hukuk ilkeleri ile Anayasa bulunmakta ve daha sonra gelen kanunlar yürürlüğünü Anayasa'dan, tüzükler yürürlüğünü kanunlardan, yönetmelikler ise yürürlüğünü kanun ve tüzüklerden aldığı, bir normun, kendisinden daha üst konumda bulunan ve dayanağını oluşturan bir norma aykırı veya onun kapsamını aşan düzenlemeler içermesinin mümkün olmadığı, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 7. maddesinin 4. fıkrasında, "...Düzenleyici işlemin iptal edilmemiş olması bu düzenlemeye dayalı işlemin iptaline engel olmaz." kuralı ile, idari yargı mercilerine, bireysel işlemlerin yargısal denetiminde, bu işlemlerin dayanağı ikincil nitelikteki düzenleyici işlemleri ihmâl etme yetkisi tanındığı, 7236 sayılı Kanun'un özüne ve ruhuna aykırı olarak indirimli vergi oranı uygulamasının kapsamını daraltan ve söz konusu Kanunda olmamasına rağmen indirimli vergi oranı uygulaması için ilave bir takım şartlar getiren 1 seri no'lu 7236 sayılı Kanun Genel Tebliği'nin ilgili maddesinin somut olayda uygulama kabiliyetinin bulunmadığı, matrah artırımında bulunulan 2019 ve 2020 yıllarına ilişkin kurumlar vergisi beyannamesini süresinde veren, tahakkuk eden vergileri süresi içinde ödeyen ve 7236 sayılı Yasa'nın 2 ve 3'üncü maddelerinden yararlanmayan davacı şirketin, indirimli vergi oranı uygulamasından yararlanması için 7236 sayılı Kanun'da yer verilen tüm şartları taşıdığı sonucuna varıldığından artırılan matrah üzerinden %20 vergi oranı uygulanarak fazladan vergi tahakkuk ettirilmesinde hukuka uyarlık görülmediğinden davacı şirket tarafından anılan kısma isabet eden fazladan ödenen tutarın davacı şirkete iadesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 2019 ve 2020 yılları kurumlar vergisi matrah artırımı oranlarının %15 yerine %20 olarak uygulanması sebebiyle fazladan tahakkuk eden 2.681.712,40-TL matrah artırımına ilişkin kurumlar vergisinin iptaline, davacı şirket tarafından ödenen toplam 2.681.712,40-TL'nin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 112/4. maddesi uyarınca tecil faizi oranında hesaplanacak faiziyle birlikte iadesine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir. TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: 7326 sayılı Kanunun 5/1-ç maddesinin tahakkuk ettirilen verginin dayanağı olduğu, Kanuna göre %20 oranı üzerinden vergilendirme yapıldığı, yargıya intikal eden vergilendirme işlemlerinde idarece faiz ödenebilmesinin ancak kararın idareye tebliğinden itibaren infazın gecikmesi durumunda söz konusu olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir. KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: HUKUKİ DEĞERLENDİRME: Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1.Davalının temyiz isteminin reddine, 2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle kabulüne ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddi yolundaki ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K... sayılı kararının ONANMASINA, 3.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın ... Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 05/03/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.