Danıştay Vergi Dairesi · E. 2023/7557 · K. 2024/4643

Danıştay 3. Daire Başkanlığı         2023/7557 E.  ,  2024/4643 K. "İçtihat Metni" T.C. D A N I Ş T A Y ÜÇÜNCÜ DAİRE Esas No : 2023/7557 Karar No : 2024/4643 TEMYİZ EDENLER : 1-(DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/... VEKİLİ : Av. ... 2-(DAVACI) ... VEKİLİ : Av. ... İSTEMİN KONUSU : ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. YARGILAMA SÜRECİ : Dava konusu istem: Davacı adına, POS cihazı kullanmak suretiyle yasa dışı ikrazatçılık faaliyetinden elde ettiği kazancını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle 2015 yılı için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile aynı yılın tüm dönemleri için geçici vergi asılları üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının, asıl faaliyetinin POS cihazı kullanmak suretiyle tefecilik faaliyeti olduğu ve bu faaliyetini gizlemek amacıyla sahte fatura düzenlediği sonucuna varıldığından adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ancak yıllık vergiye mahsuben peşin olarak alınan geçici vergi üzerinden bir kat vergi ziyaı cezası kesilebileceği gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiş, geçici verginin iki katı tutarına isabet eden vergi ziyaı cezası ise kaldırılmıştır. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının gerekçesinde, ''...davacı adına re'sen tarh edilen 2015 yılına ilişkin tek kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinde... hukuka aykırılık görülmemiştir.'' şeklinde ''tek kat'' olarak belirtilen kısım, ''üç kat'' şeklinde düzeltilerek istinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir. TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir. Davacı tarafından, tarhiyatın eksik ve yetersiz incelemeye dayalı olduğu, vergi tekniği raporunda somut verilere yer verilmediği, herhangi bir ikrazatçılık faaliyetinde bulunulmadığı, gerçekten altın alışının bulunduğu kabul edilmesine rağmen altın satışı bulunmadığı ve tüm satışların tefecilik faaliyeti kapsamında değerlendirilmesinin iktisadi ve ticari icaplara açıkça aykırı olduğu, inceleme elemanınca konuyla ilgili bilgisine başvurulan kişilerin beyanlarının incelenmesinden görüleceği üzere POS cihazı ile yapılan satışların neredeyse tamamının altın satışı olarak belirtildiği, vergi tekniği raporunda hesaplanan faiz gelirinin tamamen varsayıma dayandığı, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde vergi ziyaı cezasının üç kat kesileceği haller arasında tefecilik faaliyeti sayılmadığından gelir vergisi üzerinden üç kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezasının yasaya aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir. KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Taraflarca savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: HUKUKİ DEĞERLENDİRME: Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1. Temyiz istemlerinin reddine, 2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA, 3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına, 4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 17/09/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.