Danıştay Kararı · E. 2024/216 · K. 2024/3926

Danıştay 9. Daire Başkanlığı         2024/216 E.  ,  2024/3926 K. "İçtihat Metni" T.C. D A N I Ş T A Y DOKUZUNCU DAİRE Esas No : 2024/216 Karar No : 2024/3926 TEMYİZ EDEN (DAVACI) : ... Anonim Şirketi VEKİLİ : Av. ... KARŞI TARAF (DAVALI) : ... Belediye Başkanlığı- ... VEKİLİ : Av. ... İSTEMİN KONUSU : Davacı şirketin faaliyette bulunduğu "..." adresinde emlak (bina) vergisi muafiyetinin devam etmesi istemiyle yaptığı başvurunun aynı adreste başka bir firmanın ticari faaliyette bulunduğundan bahisle reddine dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle açılan davayı kabul eden ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yönelik davalı idarenin istinaf başvurusunu kabul edip Vergi Mahkemesi kararını kaldırarak davayı reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu gereğince ilk inceleme ile görevli Tetkik Hâkimi ...'in açıklamaları dinlendikten ve temyiz dilekçesi ile ekleri incelendikten sonra gereği görüşüldü: İNCELEME VE GEREKÇE: 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin verdikleri hangi kararların temyiz edilebileceğinin bentler halinde sayıldığı 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan konusu yüz bin Türk Lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlere karşı açılan davalar hakkında bölge idare mahkemesinin istinaf yoluyla yapılan başvurular üzerine verdikleri kararların temyiz edilebileceği düzenlemesi, Anayasa Mahkemesinin 26/07/2023 tarih ve E:2023/36, K: 2023/142 sayılı kararıyla anılan düzenlemedeki temyize tabi kararların belirlenmesine ilişkin parasal sınırın her yıl güncellenmesi nedeniyle hangi tarihteki parasal sınıra göre temyiz kanun yoluna başvurulabileceği hususunun açık, net ve tereddüde yer vermeyecek şekilde düzenlenmediği ve konusu öngörülen parasal sınırın altında kalan tüm vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlerden kaynaklanan davalarda ilk kez davacılar aleyhine hüküm kuran bölge idare mahkemesi kararına karşı temyiz kanun yoluna başvurulamamasının hükmün denetlenmesini talep etme hakkına orantısız bir sınırlama getirdiği gerekçesiyle iptal edilmiş, anılan iptal kararı uyarınca 2577 sayılı Kanunun 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi 02/08/2024 tarih ve 32620 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 7524 sayılı Vergi Kanunları ile Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile yeniden düzenlenmiştir. Anayasa Mahkemesinin iptal kararına konu düzenleme uyarınca belli bir parayı içermeyen idari işlemler hakkında verilen kararların temyiz istemine konu yapılamayacağı açık olduğundan ve Anayasa Mahkemesi kararının gerekçesinde belli bir parayı içermeyen idari işlemlerin temyizine ilişkin olarak herhangi bir değerlendirme yapılmadığı da görüldüğünden anılan kararların temyize tabi kararlar arasında yer almadığı sonucuna varılmıştır. Nitekim, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonrasında 2577 sayılı Kanunun 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine ilişkin yeni düzenlemede de salt idari işlemler için bu hususa aykırı bir düzenleme yapılmadığı görülmektedir. Bu durumda, salt idari işlem niteliğindeki, emlak (bina) vergisi muafiyetinin devam etmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle açılan davayı kabul eden Vergi Mahkemesi kararına yönelik davalı idarenin istinaf başvurusunu kabul edip Vergi Mahkemesi kararını kaldırarak davayı reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının bozulması istemiyle yapılan temyiz isteminin incelenmesine olanak bulunmamaktadır. KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1.Davacının temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, 2.Temyiz isteminde bulunandan ...-TL maktu harç alınmasına, 3.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48. maddesinin 7. fıkrası uyarınca, 10/09/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.