Yargıtay 4.Hukuk Dairesi · E. 2005/296 · K. 2005/329

Hukuk Genel Kurulu         2005/4-296 E.  ,  2005/329 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi : Manisa Asliye 2.Hukuk Mahkemesi Günü : 28.12.2004 Sayısı : 684-506 Taraflar arasındaki “*manevi tazminat”* davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Manisa Asliye 2.Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 4.6.2003 gün ve 2002/173 E. 2003/378 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 8.3.2004 gün ve 2003/13532-2004/2834 sayılı ilamı ile; *(....Davacı, yapılan yayının hukuka aykırı olması nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığı savı ile manevi tazminat isteminde bulunmuştur.* *Davalılar yayının, Basın Yasasının, tanıdığı sınırlar dışına çıkılmadan, özle biçim arasındaki denge korunarak verildiğini bu nedenle davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.* *Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş, karar taraflarca temyiz edilmiştir.* *Dava, yayın yoluyla kişilik haklarının saldırıya uğradığı savına dayanmaktadır. Diğer bir anlatımla dava, yapılan yayında yer alan açıklamaların kişilik değerlerine saldırı içerdiği ve böylece hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüştür.* *Böyle bir uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasında, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerden farklı bir yöntemin izlenmesi ve ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması gerekmektedir.* *Bunun nedeni, Anayasanın 28. maddesindeki basının özgür olduğu güvencesine ve bu ilkeyi güçlendiren 5680 sayılı Basın Yasasının 1. maddesindeki düzenlemedir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Diğer bir anlatımla basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bunun içindir ki basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. İşte bu farklılık ve ayrık durum gözetilerek yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluk sınırı belirlenmelidir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğu kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. İşte basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.* *Ne var ki basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi ve gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan ve gerekse MK.nun 24 ve 25 maddesinde ve yine özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluk ve gerekliliktir.* *Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı üzere, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği, diğer bir anlatımla, hukuk düzenince koruma altına alınan yararların birbirine karşı çatışma içinde bulundukları biçiminde bir görünümün var olduğu kanısı uyanmaktadır.* *Halbuki hukuk düzeninin, çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Aksi halde hukukun kendisi, kendi kuralları ile çatışmış olur. Aslında, yapılan düzenleme, hukukun diğer temel kavramları ile birlikte incelendiğinde, iki yararın aynı anda ve aynı olayda birbiri ile çatışmadıkları, somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması* *gerektiği anlaşılacaktır. Bunun sonucunda da, daha az üstün olan yarar, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında, o olayda ve o an için hukuk düzenince korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir.* *Bunun için temel ölçüt, kamu yararıdır. Diğer bir anlatımla yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basının bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini ve haber verilirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Aksi bir yayının ise, gerek Anayasa ve Basın Yasası ve gerekse basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.* *Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O an için o olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmak, incelemek ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen ve var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.* *Davaya konu edilen yayında “tam adamını buldurlar!” başlığı altında “Manisa Cezaevleri İzleme Kurulu’na işkence yapmakla suçlanan polislerin avukatları seçildi. Seçen isim de bu polisleri beraat ettiren yargıç...il Adalet Komisyonu’nun seçeneği kurula, tarafsız ve çevresinde güvenilir olarak bilinen kişiler alınacaktı...Manisa Barosu iki aday önerdi. Komisyon hiçbirini beğenmedi, Halit Moralıoğlu ve Emin Uz’u seçti. Bu avukatlar, işkenceyle suçlanan polisleri savunuyordu. Komisyonun başında ise polisleri beraat ettiren Yargıç M.Y.bulunuyordu....” şeklinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır.* *Dava konusu yayının özetlenen içeriği ve yukarıda açıklanan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde dava konusu yayının hukuka uygun olduğunun kabulü ile davanın tümden reddi gerekirken yerel mahkemece kısmen kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir....)* Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir. TEMYİZ EDEN :Davalılar vekili HUKUK GENEL KURULU KARARI Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır. S O N U Ç : Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 11.5.2005 gününde yapılan 2.görüşmede oyçokluğu ile karar verildi. KARŞI OY YAZISI Ağır Ceza Mahkemesi ve Adalet Komisyonu Başkanı olan davacı Yargıcın; görevi icabı yargılayıp, beraat kararı verdiği sanıklar ve suç konusu fiille; keza mesleği gereği savunma yapan avukatın; müvekkili ve ona isnat edilen suçla, ilgili tutulup, özdeşleştirilerek, başka bir nedende yokken davacının seçtiği sanık avukatlarının da içinde bulunduğu, Cezaevi İzleme Kurulu'nun teşekkülü ile ilgili olarak "Tam adamını buldular!)", "Yargıçta içinde" başlıklı ve aynı içerikli yayında: davacının, kurulda bulunma ve üye seçme konusunda en uygunsuz kimse olduğu, işkence suçunu hoş görüp suçluları koruyarak kolladığı intibaı yaratılmış, gerçek bir olayın haber olarak, verilmesi yerine her türlü eleştiri sınırları da aşılarak, davacı hakim haksız bir şekilde "işin tam adamı" olarak vasıflandırılmış, kötülenip küçük düşürülmüş, alay konusu yaptırılmıştır. Böylece de kişilik haklarına yayın yolu ile açık bir şekilde saldırıda bulunulmuştur. Bu nedenlerle yayının haber niteliği taşıdığı, gerçeği aksettirdiği ve eleştiri sınırları içinde kaldığı yolundaki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.