Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2021/10606 · K. 2025/3263

12. Ceza Dairesi         2021/10606 E.  ,  2025/3263 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/5344 E., 2020/1519 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin açık cezaevine geç ayrılma nedeniyle 10.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, açık ceza infaz kurumuna ayrılmak için cezasını infaz ettiği Kuruma müracaatta bulunduğu, Ceza infaz Kurumu Müdürlüğü'nün 16.10.2018 tarihli kararı ile davacının bağlı olduğu örgütle ilgili yapılan gözlemlerde örgütten ayrıldığına dair yeterli kanaat oluşmadığından altmış gün süre ile daha gözleme tabi tutulması gerektiğinden açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin gözlem süresi sonunda yeniden değerlendirilmesine karar verildiği ancak itiraz üzerine İnfaz Hakimliğince anılan kararın kaldırılarak davacı lehine karar verildiği, bu itibarla tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının açık cezaevine geçme koşullarının mevcut olmasına rağmen, talebinin reddedilmesi nedeniyle 67 gün fazladan kapalı cezaevinde kaldığına, davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İstanbul 22. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/16 Esas-2017/179 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kararın 13.07.2018 tarihinde kesinleştiği, hapis cezasının infazı kapsamında 08.10.2018 tarihinde cezaevine girdiği, koşullu salıverilme tarihinin 26.10.2019, hakederek tahliye tarihinin ise 06.08.2020 olduğu, davacının açık ceza infaz kurumuna ayrılmak üzere talepte bulunduğu, talebin davacının bağlı olduğu örgütle ilgili yapılan gözlemlerde örgütten ayrıldığına dair yeterli kanaat oluşmadığından altmış gün süre ile daha gözleme tabi tutulması, açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin gözlem süresi sonunda yeniden değerlendirilmesi şeklindeki gerekçe ile 16.10.2018 tarihinde reddine karar verildiği, itiraz üzerine Silivri 3. İnfaz Hakimliği'nin 15.11.2018 tarihli ve 2018/3119 Esas-2018/3499 Karar sayılı kararı ile anılan kararın iptaline karar verildiği ve davacının 26.12.2018 tarihinde açık ceza infaz kurumuna ayrıldığı, İlk Derece Mahkemesince ise davacının açık cezaevine geç ayrılmaya ilişkin talebi bakımından ceza infaz kurumunca verilen red kararının İnfaz Hakimliğince kaldırılarak davacı lehine karar verildiği, bu itibarla yasal koşulların oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Gerekçeli karar başlığında "Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat" olan dava türünün "466 sayılı Yasaya Muhalefet" olarak ve "07.02.2019" olan dava tarihinin "12.01.2019" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışı olarak kabul edilmiştir. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2025 tarihinde karar verildi.